Dank voor alle zorg

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Ik wil jullie danken. Danken voor alle gegeven (virtuele) knuffels, reacties, harten onder de riem en tips. De zorgen die geuit zijn worden ook gewaardeerd.

De laatste tijd zijn mijn berichten niet vrolijk te noemen. Ik kan je nu al zeggen dat 2026 de boeken in zal gaan als een zwaar jaar. Met veel ziekenhuis gedoe, ongelukken, teleurstellingen en een beroep op geduld.

Ik ben nu eenmaal een pratend, schrijvend en emotioneel mens, dus ik uit mij. Dat is goed, want eerder maakte ik van mijn hart wel een moordkuil en dat heeft tot jaren psychotherapie geleid. En nog ben ik daar niet mee klaar.

In ieder geval.... Mijn pijn, verdriet, wanhoop en ellende komt ook op deze pagina voorbij.

Ik deel dit omdat ik mezelf laat zien. Ik doe niet aan filters, poetsen en opleuken. Zowel van mijn lijf niet, als van mijn emoties. Wanneer ik vertel ergens blij mee te zijn is dat ook echt. Dus waarom niet van mijn donkere kanten?

Ook doe ik het in de hoop dat ik aan mensen een beetje kan laten zien wat het is om te moeten leven met (terugkerende) depressie en angststoornissen. Niet om zielig gevonden te willen worden, maar om uit te leggen wat er door mijn brein gaat. Om je mee te nemen in die wereld. En in de hoop dat ik mij niet van je vervreemd door mijn angsten en zwarte wolken. Dat ik je altijd in mijn armen kan nemen, zowel wanneer het goed gaat als wanneer er stormen woeden.

Ik loop een beetje in cirkels, dat weet ik. Maar dat komt ook omdat dit deel ik van zowel mijn beperking -de hersenbeschadiging die mij ook heeft opgezadeld met mijn handicap heeft daarnaast een psychologisch gevolg- als van de omstandigheden komen. (Goh, omslachtige zin.)

Hoofdnoten zijn op het moment mijn gezondheid en die stage. Mijn gezondheid is een mysterie waar ik niet uitkom. Ik leg me er even bij neer en ben erg verdrietig over mijn logge, te zware lijf. Maar hoe meer ik mezelf daarvoor afstraf, hoe meer mijn lijf in overlevingsstand gaat. Dus ik zal daar toch liever tegen moeten zijn.

De stage is een wanhopig ding omdat ik het ZOOO graag wil. Het gaat me aan het hart omdat ik erin geloof. En ik voor het eerst iets ben tegengekomen waarin ik mij gelukkig voel. Ik heb het idee dat ik daadwerkelijk iets nuttigs kan doen.

Ik heb drie jaar in een boekhandel gewerkt. Dat vond ik leuk, maar het hield op en ik kon het fysiek gezien ook niet meer aan. Daar heb ik een maand over gehuild en ben vervolgens doorgegaan met iets anders.

Ik heb vijf jaar achter de telefoon gezeten van een telecombedrijf. Dat was werk. Ik vond het niet stom, was blij wanneer ik echt iemand kon helpen. Maar het waren vooral die fantastische collega's die mijn dag maakten. Wanneer ik daaraan terugdenk heb ik het eigenlijk alleen maar over de geweldige mensen. Dat werk kan me gestolen worden.

Dit werk waar ik nu voor word opgeleid... Het laat mijn ziel zingen. Mensen bijstaan in momenten van nood is niet voor iedereen weggelegd. Het is soms heel moeilijk om op je handen te gaan zitten en er enkel bij te blijven. Toe te moeten geven dat ook jij het niet voor ze kunt oplossen. Maar je blijft wel bij ze.

Die persoon wil ik zijn.

Ik heb daar vier jaar me de rambam voor geleerd. Ben bereid dat nog 30 jaar te doen. Ik ben naar mezelf, mijn gedrag en mijn leven gaan kijken en heb moeilijke keuzes gemaakt met betrekking tot mijn leven en familie. Dat was ronduit zwaar en kan ik niemand aanraden, maar ik ben wel blij dat gedaan te hebben.

Al die moeite wil ik niet voor niets laten zijn. Dit werk is waar mijn hart ligt. Ik wil dat papier, ik wil dat werk.

Ik huil dat het niet lukt, omdat ik nu eens echt iets te verliezen heb.

Alle steun en alle reactie die ik online, offline en via allerlei media van jullie krijg waardeer ik. Het lost niets op, maar het is een krachtig wapen tegen de wanhoop die mij soms overmand en de duistere gedachten die mijn ziel kielhalen.

De adviezen zijn soms zeer tegenstrijdig, maar komen allemaal uit goede harten die begaan met me zijn. En dat is een lichtbaken waardoor ik in ieder geval de bijl er nog niet bij neergegooid heb, noch er een punt achter heb gezet.

Weet dat wat jullie aan steun geven gewaardeerd wordt. Ik kan en wil niet zonder jullie verhelderende woorden. Jullie steun tilt mij uit stormen.

Alle tips worden bekeken. En als ik het al geprobeerd heb ook gewaardeerd. Want het is niet alleen die tip. Er wordt meegedacht. En misschien heb ik 4 van je 5 tips al geprobeerd. Het gaat net om die ene. En misschien kan ik er nu even niets mee. Dat zegt niet dat het nutteloos was. Jij was daar. Jij stak je hand uit. En dat is genoeg.

Ik heb je zo lief.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Nutteloos ten onder

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het leven zou moeten stromen.

Om mij heen hoor ik mensen die in een stroomversnelling zitten. Alles lijkt vanzelf te gaan, al moeten ze wel werken. Maar alles komt vanzelf op hun pad. Zeggen ze.

Geen idee waar mijn stroom is. Geen idee waar ik heen moet.

Er was een tijd dat ik dacht te weten wat ik moest doen. De overtuiging dat alles vanzelf goed zou komen. Ook toen ik nog niet wist wat ik wilde, nog geen idee had wat mijn doel had kunnen zijn, leefde ik in de overtuiging dat het vanzelf zou komen. Er is een plek waar ik hoor.

En nu....

Geen idee meer. Ik heb gevochten. Geknokt om een plekje te maken waar mijn vorm in past. Begrijpend dat de wereld niet standaard is ingesteld op mensen zoals ik. Dus de plek die vormen we maar.

Maar nee. De vorm duwt terug. De wereld vormt en sluit zich bij elke weg die ik probeer in te slaan. Mijn meerwaarde? Ik heb daadwerkelijk geen idee meer. Niets dat ik veranderd heb waar de wereld wat aan heeft. Niets dat ik in gang heb gezet waar de mensheid beter van wordt.

Mijn motto 'Laat de wereld beter achter dan hoe je haar gevonden hebt' is loos. Ik laat haar niet beter achter. Ik doe de taak die voor me ligt. En ga nutteloos te onder.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Wat is nu exact mijn toegevoegde waarde?

 Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het gaat al tijden niet echt goed met mij.

Vorig jaar ben ik daarvoor naar de psycholoog gegaan, wat zowel wel als niet geholpen heeft. In december '25 vond ik het een goed idee om de snelle weg van de trap te kiezen en zo een hersenschudding en gebroken rib op te lopen. Sindsdien wisselen de lichamelijke vage klachten zich af. Het ene is weg, het andere verschijnt.

Maar ik ben ik. Gewend als als ik het ben om niet serieus genomen te worden met klachten, maar ook aan pijn. Dus ik ga door.

Maar ook ik heb blijkbaar een grens. En ik voel me even gebroken, in de steek gelaten door de Goden en weet het niet meer.

Veel opties voor een stage heb ik niet meer. En afgelopen maandag was er dan toch een afspraak, bij een mooie instelling. Leuk gesprek gehad, ik blij. En zij zegt dat ze contact opneemt met het stagebureau om het rond te breien.

Ik mail dinsdag dat ik er nog over geslapen heb en dat ik het helemaal zie zitten. Woensdag krijg ik van haar een mail dat het toch niet door kan gaan om dat er niet genoeg ruimte is mij te begeleiden met mijn leerdoelen.

Mijn wereld stort in. Ik ben nu al dik anderhalf jaar achter een stage aan het hobbelen. De ene nee na de andere komt. Ik krijg de kans niet.

Mijn motivatie is weg. Aan mijn cijfers ligt het niet, mijn inzet ook niet. Maar ik ben nu zo moe. Het lijkt niet te mogen.

En ik dacht ooit, een dikke vier jaar geleden toen ik deze reis begon, dat ik de Goden, -ook wel de Liefde, God, hoe je het Hogere ook noemen wilt- op deze wijze kon eren. Dat ik eindelijk wist waarom ik op deze aardbol ben. Wat ik met mijn leven moest gaan doen.

Ik heb hier en daar geestelijke verzorging onder de aandacht gebracht. Door mijn brieven is er een instelling die -in samenwerking met mijn opleider- stageplaatsen wil gaan aanbieden. Maar blijkbaar ben ik alleen een wegwijzer. Sta ik aan de zijlijn te juichen voor mensen die de finishlijn halen, hun studie afronden, hun missie vinden. Maar wanneer ik wil, staat er iemand op de rem.

Ik mag weer naar de tekentafel. Uitvogelen wat ik met mijn leven moet. Geen idee wat ik hier doe, laat staan wat mijn toegevoegde waarde is.

Hopelijk hebben de Goden genade en komt er een weg. Ik heb er hard genoeg voor gewerkt.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Als je een worst voorhoudt, trek hem dan niet voor de neus weg.

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het wrangste dat er is...

Denken dat het geregeld is. De begeleider horen zeggen dat ze contact op gaat nemen met het stagebureau.

Bezig zijn met het aanpassen van je stagedoelen en bijbehorende boeken. (Gelukkig niet gekocht)

Gaat het feest toch niet door.

De teleurstelling is niet uit te drukken. Het geloof is weg.

Ik ga vragen wat ik moet doen om mijn certificaat te krijgen en dan houd ik ermee op. Ik ben moe, ik ben uit gestreden.

Geestelijk verzorging is nog steeds het mooiste beroep van de wereld. Maar blijkbaar niet voor mij weggelegd.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Zou het dan toch?

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Laat dit hem worden,

Laat dit hem zijn.

Na meer dan 50 afwijzingen is er eindelijk eentje die vragen stelt en kijkt wat ze kunnen doen.

Geen:

'We hebben volgend jaar pas plek'

of:

'De vacature is net ingevuld'

ook wel:

'We zijn iemand aan het inwerken en hebben geen ruimte'

En de klapper:

'Onze rouw-consulent/gv'er is net weg'

Ze stellen vragen om het mogelijk te maken.

Mag ik vragen om duimen en kaarsjes? Voor een potentiële stageplaats

Dank!

Geheel de Uwe,

Mystic M

Start van Scriptie

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Langzaam kom ik weer onder mijn steen vandaan.

Vakantie, (nog steeds) ziekenhuis gedoe en een kleine persoonlijke inzinking. De inzinking heeft vooral met school te maken.

Ik heb weet ik het hoeveel brieven geschreven, extra cursussen gedaan om mijn kunde zoveel mogelijk te verbreden en te verdiepen. Het helpt niet. Ik heb nog steeds geen stageplaats.

Het lijkt erop dat het mij niet gaat lukken om mijn droom uit te laten komen. Niet omdat ik het niet zou kunnen -mijn laagste cijfer is een 7-, maar omdat ik de kans niet krijg om praktijkervaring op te doen. En dat werkt blieping demotiverend, kan ik je vertellen.

Maar, vanaf vandaag ben ik toch maar begonnen aan een scriptie. Want als het me dit schooljaar niet lukt middels de mijn huidige opleider, kan ik het misschien met wat vrijstelling alsnog proberen vi de universiteit voor Humanistiek of de VU.

Dus net de introductie geschreven. Nog lang niet tevreden, maar de eerste letters zijn getypt en mijn idee is uitgewerkt.

Een klein stukje van mijn motivatie:

Rituelen en gebruiken heb ik altijd interessant gevonden. Dat fascineert mij, intrigeert mij. Voelt voor mij als een religie op zichzelf. Rituelen zijn uitingen van verwondering, van emoties. Laten zien wie mensen in hun kern zijn. En het helpt met ordenen. Rituelen rond de dood geven nabestaanden een houvast om het gebeurde in een narratief te zetten. Vieringen rond geboorte geven handen en voeten aan de start van een nieuw hoofdstuk in het leven.

Rituelen zijn magisch. Een magie waarvan iedereen weet hoe het werkt. Lang niet iedereen is het daarover met mij eens. Ik kreeg weerstand uit zowel seculiere als religieuze hoek. En de tegenwerpingen zijn breed en veel. Toch bleef ik altijd bij mijn standpunt dat rituelen bij de mensheid horen. En dat dit een op zichzelf staande vorm van magie is. Maar ik vond in dat gedachtegoed één medestander. Terry Pratchett schreef: “It doesn't stop being magic just because you know how it works. ”

Nu had Pratchett het in dit boek helemaal niet over rituelen. Maar de waarheid van zijn woorden nemen daardoor niet af.

Rituelen waren er al voor de weg naar Rome. Rituelen zijn magisch. En voor iedereen.

Ik wil dus werken met rituelen. Specifiek voor hen die niet geloven in een bovennatuurlijke kracht.

Dit stukje da je nu gelezen hebt gaat nog herschreven worden, een keer of tig. Ik ben het er nu al niet mee eens. En ik vrees dat ik mijn geliefde Pratchett citaat eruit zal moeten meppen.

Maar de eerste letters staan.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Nieuwe hobby

 Lieve leukerds en leuke lieverds

Nu heel Nederland al massaal ander plezier ontwikkeld heeft en alles wat ermee te maken heeft in de afprijs wordt gedumpt, heb ik het ontdekt.

Diamond painting. Het is bijna ministek.

Ik word er rustig van. Het is een klein zoekplaatje welk steentje er nog op een plekje moet. Ik vind het leuk.

Waarom dit het vermelden waard is? Het is een stapje in mijn heling. Het is een hobby waar je niks aan hebt.

Al mijn hobby’s zij ln nuttig. Breien, haken, schrijven, koken. Zelfs D en D heeft een belangrijk sociaal aspect.

En dit is een nutteloze hobby die nergens toe leidt. Ik ben gewoon, als ik ermee bezig ben. Nu eens NIET een ding om mezelf nuttig te maken en het dus waard zijn om lief te vinden.

Nu alleen nog een plaatje vinden dat iets minder zoetsappig is. Zit nu een paar bloemetjes met vlinders te plakken 

Ik heb al kaarten met draakprint in de bestelling

Geheel de Uwe,

Mystic M