Start van Scriptie

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Langzaam kom ik weer onder mijn steen vandaan.

Vakantie, (nog steeds) ziekenhuis gedoe en een kleine persoonlijke inzinking. De inzinking heeft vooral met school te maken.

Ik heb weet ik het hoeveel brieven geschreven, extra cursussen gedaan om mijn kunde zoveel mogelijk te verbreden en te verdiepen. Het helpt niet. Ik heb nog steeds geen stageplaats.

Het lijkt erop dat het mij niet gaat lukken om mijn droom uit te laten komen. Niet omdat ik het niet zou kunnen -mijn laagste cijfer is een 7-, maar omdat ik de kans niet krijg om praktijkervaring op te doen. En dat werkt blieping demotiverend, kan ik je vertellen.

Maar, vanaf vandaag ben ik toch maar begonnen aan een scriptie. Want als het me dit schooljaar niet lukt middels de mijn huidige opleider, kan ik het misschien met wat vrijstelling alsnog proberen vi de universiteit voor Humanistiek of de VU.

Dus net de introductie geschreven. Nog lang niet tevreden, maar de eerste letters zijn getypt en mijn idee is uitgewerkt.

Een klein stukje van mijn motivatie:

Rituelen en gebruiken heb ik altijd interessant gevonden. Dat fascineert mij, intrigeert mij. Voelt voor mij als een religie op zichzelf. Rituelen zijn uitingen van verwondering, van emoties. Laten zien wie mensen in hun kern zijn. En het helpt met ordenen. Rituelen rond de dood geven nabestaanden een houvast om het gebeurde in een narratief te zetten. Vieringen rond geboorte geven handen en voeten aan de start van een nieuw hoofdstuk in het leven.

Rituelen zijn magisch. Een magie waarvan iedereen weet hoe het werkt. Lang niet iedereen is het daarover met mij eens. Ik kreeg weerstand uit zowel seculiere als religieuze hoek. En de tegenwerpingen zijn breed en veel. Toch bleef ik altijd bij mijn standpunt dat rituelen bij de mensheid horen. En dat dit een op zichzelf staande vorm van magie is. Maar ik vond in dat gedachtegoed één medestander. Terry Pratchett schreef: “It doesn't stop being magic just because you know how it works. ”

Nu had Pratchett het in dit boek helemaal niet over rituelen. Maar de waarheid van zijn woorden nemen daardoor niet af.

Rituelen waren er al voor de weg naar Rome. Rituelen zijn magisch. En voor iedereen.

Ik wil dus werken met rituelen. Specifiek voor hen die niet geloven in een bovennatuurlijke kracht.

Dit stukje da je nu gelezen hebt gaat nog herschreven worden, een keer of tig. Ik ben het er nu al niet mee eens. En ik vrees dat ik mijn geliefde Pratchett citaat eruit zal moeten meppen.

Maar de eerste letters staan.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Nieuwe hobby

 Lieve leukerds en leuke lieverds

Nu heel Nederland al massaal ander plezier ontwikkeld heeft en alles wat ermee te maken heeft in de afprijs wordt gedumpt, heb ik het ontdekt.

Diamond painting. Het is bijna ministek.

Ik word er rustig van. Het is een klein zoekplaatje welk steentje er nog op een plekje moet. Ik vind het leuk.

Waarom dit het vermelden waard is? Het is een stapje in mijn heling. Het is een hobby waar je niks aan hebt.

Al mijn hobby’s zij ln nuttig. Breien, haken, schrijven, koken. Zelfs D en D heeft een belangrijk sociaal aspect.

En dit is een nutteloze hobby die nergens toe leidt. Ik ben gewoon, als ik ermee bezig ben. Nu eens NIET een ding om mezelf nuttig te maken en het dus waard zijn om lief te vinden.

Nu alleen nog een plaatje vinden dat iets minder zoetsappig is. Zit nu een paar bloemetjes met vlinders te plakken 

Ik heb al kaarten met draakprint in de bestelling

Geheel de Uwe,

Mystic M

Zelftwijfel en de vraag of dit wel is wat ik moet doen

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Op school hamert men erop dat ik me op herstel moet richten. Stage  en scriptie komen wel.

Nu loop ik sowieso uit, dus dat kan. Maar ik wil de plek voor stage graag in kannen en kruiken hebben. En dat heeft steeds meer voeten in de aarde. Leuk vind ik het in ieder geval niet meer.

Ik heb besloten dat ik het jaar afmaak. Dat ik alle vakken wil doen. Ik ben de koningin van het halen van 7.5. Bijna alle vakken eindigen met het tentamen in een 7.5. En dat zijn toch mooie cijfers. Ik blijk de stof goed onder de knie te hebben en toe te kunnen passen. Sec gezien ben ik dus geschikt. Maar de nornen gooien nog steeds wat roet in het eten.

Ik weet even niet meer wat de Goden willen. Ik was en ben er echt van overtuigt dat ik dit zou kunnen doen. En wil het ook heel graag. Gewoon je geld verdienen, mensen zich beter in hun vel laten voelen (en dus ook weer de wereld een beetje mooier laten maken) en de Goden en het Goddelijke eren in wat je doet tegelijkertijd. Wat wil je nu nog meer? het is veel meer dan alleen inkomen genereren. Het is een steen bijdragen in het verbeteren van het leven van meerdere mensen en hun omgeving. Daar vereer ik automatisch alle Goden en elke ideologie mee.

Mooier kan toch niet? Om daar aan mee te mogen werken. Ik wil nog steeds niet liever.

Maar of het me ook gegeven is... Ik weet het niet meer. De twijfel heerst. En ik weet ook niet of ik überhaupt wel een goed gelovige ben. Iedereen moet een keer in een crisis zitten aangaande zijn/haar geloof. Iedereen moet een tijd in twijfel verkeren. Daar word je een waar gelovige van. Daar wordt een fundament gelegd waar je in verankerd.

Maar ik lijk de afgelopen drie jaar met kleine stukjes van respijt in één grote crisis te zitten. En dan niet om  of dit nu mijn weg is. Nee, dat weet ik wel. Ik heb er bewust voor gekozen om het zo vorm te geven. Dat past het beste bij mij, is onderdeel van mijn bestaan.

Ik twijfel eerder of ik wel goed genoeg ben. Of mijn verering der Goden wel puur genoeg is, wel belangeloos genoeg. Maak ik het niet mooier dan het is? Kom ik wel helemaal de regels na? Voldoe ik wel aan de wensen? Of neem ik het allemaal te licht op en maak ik me te makkelijk af van mijn plichten?

En is het wel de bedoeling dat ik dit ga doen? Of was het enkel de bedoeling dat ik het vak onder de aandacht zou brengen in een bepaalde omgeving? Is het daarmee klaar?

Ik weet het niet meer.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Geen Canta-Cross, maar Canta-Kantelen

Lieve leukerds en leuke lieverds,

De tijd schrijdt voort. Volgende week is het weer de bedoeling dat ik naar school ga, half tegen beter weten in. Maar rust is nog steeds geboden, zo heeft afgelopen maandag mij geleerd.

Sinds iets van acht februari haal ik weer zelf mijn dochter van school. Het herstel gaat echt traag. Veel trager dan ik zou willen. Maar het gaat wel beter en ik doe weer steeds meer zelf. Zo ook mijn dochter ophalen met de Canta.

Afgelopen maandag reden we samen weer naar huis. We reden over een doorgaande weg een zebrapad tegemoet. Daar rijd ik bewust al wat rustiger. Mensen die oversteken komen uit het niets, omdat er veel bossage is, waardoor er weinig overzicht is. En afgelopen maandag doem de er in ene een rolstoeler op. Ik zat bovenop mijn rem. Gegier, gegil van piepende remmen, maar ik stond niet stil. Dus bijsturen.

Achter mij reed een brommer. De dame die daarop zei dat ze me in slowmotion om zag vallen. Langzaam kieperde Canta naar links. En het volgende moment lagen we tegen de grond.

In een soort reflex zette ik de motor uit en keek naar mijn dochter.

"Ze moet hier uit,' was het enige dat ik dacht. 'Straks vat de motor vlam. Ze MOET hier uit.'

Zij keek alleen met grote ogen.

Ik denk dat ze een beetje in shock was, want ze deed exact wat ik zei. En het was wonderlijk hoe snel er heel veel hulp gemobiliseerd was. De deur werd geopend, Dochterlief werd eruit getild en ook ik werd eruit gesleept. Drie minuten later stond dat karretje weer op de wielen.

Dochterlief werd vriendelijk toegesproken door een jongedame die zich over haar ontfermde. Ze trilde als een rietje en heeft staan huilen. Maar ze kwam met de schrik vrij. Er is verder niets met haar aan de hand. Ze is het al weer vergeten en had die middag een gelukkige glimlach, omdat ik wilde dat ze wat meer snoep at dan normaal. Suiker helpt met het verwerken van adrenaline. Dus jippie, extra limonade en twee extra snoepjes.

En mijn schouder was weer even pijnlijker, maar ook ik ben verder helemaal in orde.

De Canta was er iets minder aan toe. Spiegel stuk, motor doordrenkt met benzine, benzineslang losgeschoten. Extra krassen op de deur. Maar ook een deuk in mijn vertrouwen. De langste tijd met 'Beessie' -zoals ik haar liefkozend noem- hebben we gehad. het was de bedoeling ergens eind dit jaar een ander karretje te kopen. Maar dat wordt nu dan toch dit voorjaar.

Dit is de tweede keer dat ik met dat ding ben omgevallen. En we denken dat dit komt omdat het karretje gewoon heel licht en hoog is. Dat moet met de opvolger anders.

Dus van Canta-Crossen naar Canta-Kantelen. En dat willen we niet meer. Tijd voor een ander vervoersmiddel.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Driesprong

Lieve leukerds en leuke lieverds,

De eerste post van het jaar.

Hij is laat, ik weet het. Radiostilte sinds november en het zal mij niets verbazen als ik een groot deel van de wat trouwere lezers (dat waren er al niet veel) kwijt ben. Het is wat het is.

Op 20 december ben ik van de trap gevallen. En nee, dit is géén cryptisch verhaal waarmee ik huiselijk geweld verbloem. De wijn was te lekker, ik ging zonder het licht aan te doen naar boven op een trap die vol lag met spullen die naar zolder moeten en die pikkedonker was, en stapte mis. Voor ik het wist lag ik onder aan de trap. Ik ben minstens 6 treden naar beneden gekeild. Dat kwam op een hoofdwond, een hersenschudding, een pijnlijke schouder, een gebroken rib en de volgende dag een bezoekje aan de spoedeisende hulp te staan.

Bij de SEH kreeg ik scans waar ze dus de rib ontdekte en een schouder die gekneusd of gestuikt is. Met een strip pijnstillers en de eis van bedrust werd ik weer naar huis gestuurd, nadat mijn hoofdwond aan elkaar was gelijmd. De rib valt niet te spalken en de hersenschudding moet ook vanzelf weer overgaan. Vergeet mijn kerstplannen, ik lig op de bank en komt hooguit overeind om naar de wc te gaan. 

In het begin gebeurde er ook niet veel. Ik dicteerde een soort van mail aan school die manlief voor mij schreef en waar hij Nederlands van maakte. Door de hersenschudding kan ik me hele delen niet meer herinneren, vergat ik veel en had ik de concentratie van een goudvis. Dus hij heeft uitgelegd wat er gebeurt is en dat ik mij voorlopig niet op school kon vertonen. Ik kon al nauwelijks door het huis, laat staan een treinreis ondernemen om op school 5 uur me sterk te concentreren. Ik wist niet eens meer of en zo ja wat ik die ochtend gegeten had!
De heftigheid drong bij mij pas door toen ik probeerde op te ruimen. Voor sinterklaas had ik een adventskalender met allemaal mini's van luchtjes gekregen. Ik besloot de mini's in twee etuis te stoppen en die op te ruimen. Wat weegt een etui met een stuk of 20 mini's van luchtjes erin? (Toegegeven, velen van die mini's zitten in een glazen verpakking) Laat het 700 gram zijn. Ik probeerde deze met mijn bezeerde hand op te pakken. En verging vervolgens van de pijn. Ik kon niets. Zelfs niet mijn eigen koffiekop oppakken. Drie weken lang heb ik àlles door een rietje moeten drinken.

In de tussentijd heb ik moeten wachten. Accepteren dat ik dingen niet kon, dat lezen een hel was, mijn concentratie naar de knoppen en dat conditie iets was van vorig jaar, maar nu niet aanwezig.
De eerste week werd ik bijgestaan door manlief, na oud en nieuw lag ik alleen in huis, luisterboeken te luisteren en te breien. En te vrezen dat ik weer depressief zou worden, zou gaan doemdenken en in zou storten.
Dat is wonderwel minder gebeurd dan ik gedacht en gevreesd had. Ja, ik stond in de verleiding alle oxazepam en andere pijnstillers die dit huis rijk was weg te spoelen en me voor de zekerheid daarna te bedienen van wat glazen whisky. Maar ik kan dat mijn dochter niet aandoen. Krijsend, huilend en gillend zal ik door moeten. Voor haar. Zij heeft mij nodig, zij zal het niet begrijpen wanneer ik eruit stap.

Nu is mijn grootste zorg mijn toekomst en studie.

Ik lijd aan een chronische vorm van faalangst, heb ik gemerkt. De perfectionist in mij is ontstaan uit een diepgeworteld verlangen erkend en geliefd te zijn. En wil dus alles goed doen. Een reden geven om vooral van mij te houden.

School lijkt te falen. Ik krijg mijn scriptie-onderwerp maar niet concreet en ook geen stageplek. Ik hoopte in de weken thuis ergens een ingeving te krijgen van hoe ik het best een plek kon krijgen en eventueel leeswerk te doen voor een scriptie. Maar na een half uur lezen is mijn concentratie weg en krijg ik hoofdpijn. Teksten schrijf ik met grote pauzes ertussen, zinnige boeken kan ik niet lezen omdat ik het niet goed opneem.

Nu st ik dus te dubben tussen drie opties:

1: Ik vertrouw op de Goden, bel eind februari die ene instelling en bid om een wonder dat ik daar in september kan beginnen met stage, zodat ik de gemiste colleges volgend schooljaar inhaal en in die tijd ook mijn stage afrond en mijn scriptie schrijf.

2: Ik neem contact op met de Universiteit voor Humanistiek en maak de switch van post-HBO naar universitair. Dan word ik meer conform de nu geldende regels geschoold en met ik aan een ideologie gelieerd. Dat maakt de kans op stages groter en geeft meer opties.

3: Ik maak dit schooljaar af, kijk of ik volgend jaar de gemiste lessen nog wel mag volgend en laat stage en scriptie zitten. Dan kom ik niet thuis met een diploma en kan dus niet aan het werk, maar heb wel alles geleerd wat er te leren valt.

Optie drie lijkt het antwoord te worden. Ik had heel bewust gekozen voor deze school, om dat ik me niet vast wilde leggen aan een specifieke stroming, religieus of anderszins. Ik vind het een goede gewoonte te blijven bijscholen, binnen meerdere (al dan niet religieuze) stromingen en niet in maar één idee te blijven hangen.

Men beweert geregeld dat dit voor veel kennis, maar erg gefragmentariseerd en zonder diepgang zorgt. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Wat mij opvalt wanneer ik de grote religies bestudeer en ook wanneer ik oude, eerdere religies en mythologieën bekijk, dat er heel veel overlap in zit. Allemaal hebben we feesten en rituelen rond de zonnewenden, equinoxen en rond essentiële tijden zoals zaai- en oogsttijd. Natuurlijk zijn er ook grootse verschillen, vooral in bronnen en hoe het verhaal verteld wordt, maar er zijn minstens evenveel overeenkomsten.

En daarom wilde ik naar deze school. Want daar kreek ik onderricht van vakbekwame mensen die weten waar ze het over hebben, over meerdere stromingen. Vier jaar geleden wist ik niets over Oosterse religie en -filosofie, had ik nog nooit iets gelezen van de Kabbalah en wist ik niets van het bestaan van Rumi en het Soefisme. Ondertussen begin ik in maart met mijn zoveelste cursus over Zen, prijken er een koran, boeken over Oosterse ideologieën en bundels van Rumi in mijn kast en is mijn bronmateriaal extreem verdiept en verbreed.

Maar ik trek het niet. Mij is de opdracht gegeven mij te oriënteren hoe ik mijn religie denk in te zetten. Want heeft dat meerwaarde in deze -nog steeds op christelijke moraal geschoeide westerse wereld- maatschappij? En hoe sta ik daar tegenover?

Motiverend is dat niet, kan ik je zeggen. Het geeft me ook niet het idee dat ik nu echt serieus genomen word in mijn Godsbeleving. Maar op zich is dat een voetnoot in de twijfel of ik wel op de juiste plek zit.

Ik word er wanhopig van en heb geen idee meer wat ik kan doen om het op het juiste spoor te krijgen. Dus ik krijg steeds meer het gevoel de handdoek in de ring te gooien en deze opleiding al 'Mislukt Project nummer Tig' in de boeken bij te schrijven. En dus ook mezelf de definitieve doodsteek te geven aangaande mijn zelfvertrouwen, want opgeven houdt falen in. 

Ik wil niet opgeven! Voor het eerst in mijn leven volg ik een opleiding waar ik heilig in geloof. (Pun not even intented!) Een vak dat mij geweldig lijkt om uit te voeren en veel meer betekent dan enkel een manier om brood op de plank te genereren. Het is direct in lijn met mijn heilige regel: 'Laat de wereld beter achter dan hoe je haar gevonden hebt' en zou een dagelijks en continuerende manier zijn om mijn Goden en het Hogere te vereren.

Stoppen betekent niet alleen falen, maar ook één van de weinige dromen waar ik echt in geloof loslaten. Iets verlaten dat heilig is en waarvan ik serieus dacht en denk dat het te realiseren is. Een ode aan alle religies en stromingen, dienstbaar aan de mensen.

Ik zie alleen geen wegen nu. Ik voel wat meer verbondenheid met mijn Goden. Het feit dat ik geregeld wordt teruggefloten door mijn nog zo onwelwillende lichaam werkt op vreemde wijze louterend. Ik moet nu wel accepteren. Iets waar ik altijd moeite mee had is me nu zo duidelijk door de strot geduwd, dat ik het wel leer. Maar de uitwegen hebben zich nog niet geopenbaard.

Ik word gezegend

Door de Goden, de Kosmos en de Spirituele Gidsen

Datgene dat ik nodig heb

Zal naar mij toekomen

Datgene dat ik moet weten

Wordt aan mij geopenbaard

Geheel de Uwe,

Mystic M

Er doorheen

Lieve leukerds en leuke lieverds,

De energie stroomt niet. Ik zit gewoon vast.
Regelmatig denk ik: Ik stop er gewoon mee. Die opleiding, stage, therapie, àlles. Ik ga in een hoek zitten en hang wel weer de huisvrouw uit. Mij niet bellen, ik heb mijn best gedaan, het werkt niet. Op de één of andere manier schijn ik niet te mogen slagen in het leven.

Ik word zo moe van al dat strijden. Ik ben het zo zat dat ik de lessen niet lijk te leren. Wat doe ik in vredesnaam verkeerd? Wat blokkeert er waardoor informatie niet wordt opgenomen? Waarom kan ik niet gewoon een vak leren en zelf geld verdienen? En waarom kan het nooit eens rustig en gezapig gaan in mijn leven?

Er lijkt altijd een bron van stress en angst te zijn. Een reden om continu aan te staan en super alert te zijn. Wanneer het wel goed gaat, kijk ik al in het rond, speurend naar datgene dat er eventueel fout zou kunnen gaan. Gaat het wel goed, dan ontspan ik even. Maar vijf minuten later hebben we dan alsnog de poppen aan het dansen.

Ik snap het gewoon niet meer. Ik heb altijd zo hard mijn best gedaan. Zelfreflectie, verbetering. Lessen leren, objectief zijn. Proberen emoties te voelen en doorvoelen, maar me er niet te veel door te laten meeslepen.
Daar faal ik best in. Ik ben een emotioneel wrak op het moment. Ik huil om het minste of geringste, zie vooral veel mis gaan en trek me alles aan.

Ik heb rust nodig. Een georganiseerd leven. Ik wil RUST! Even niet stressen, gewoon lekker kalm zijn, mijn verslagen schrijven en stage lopen. En een scriptie schrijven. Maar het lijkt me allemaal niet gegund te zijn. Waarom word ik steeds uitgedaagd om dingen aan te gaan maar vervolgens mag ik het niet afmaken? Wat is er mis met mij? Wat maakt het dat ik niet kan werken in de gewone maatschappij? Wat zet mij er steeds buiten?
Ik begrijp het gewoon niet meer. Ik wanhoop, ben moe en teleurgesteld. Vooral van, in en naar mezelf.




Geheel de Uwe,

Mystic M

Hoofd op zwart

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het is weer zoeken naar de lichtpunten in mijn duistere brein. En als vanouds vereist dat veel energie en levert het weinig op.

Soms vraag ik me af waarom ik het überhaupt nog probeer. Tot nu toe verloopt alles toch continu in hetzelfde kringetje. Ik bouw iets op, kijk goed of alles netjes verloopt en of alles geordend en goed verloopt, ik ben vervolgens een tijd lang blij en het verloopt zoals het moet, om vervolgens in een diep dal te vervallen omdat er meerdere dingen totaal de mist in gaan en alles wat me lief is van me afdrijft. Datgene dat me lief is wordt me afgenomen, ik mag weer helemaal opnieuw beginnen, mezelf uitvinden en ik sta met lege handen.

Op het moment zit ik voor de zoveelste keer in therapie, het dal wordt zwarter en motivatie is iets dat ik niet heb. Zelfs datgene wat mij motiveerde en waar ik blij van werd (onder andere school en mijn dochter), is flets op het moment. De simpelste schrijf opdrachten komen niet meer uit mijn vingers en ik voel mij een beetje apathisch worden.

Ik wil dit niet. Ik word hier moe van. Ik ben het strijden tegen depressies beu, de zoektocht naar de oplossing zat.
Ik leer het niet, lijkt. Het lukt me niet. De energie vloeit weg. En het feit dat ook dit weer verdwijnt, is een beetje weg. Ik wil gewoon niet meer. Ik ben zo moe.



Geheel de Uwe,

Mystic M