Nutteloos ten onder

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het leven zou moeten stromen.

Om mij heen hoor ik mensen die in een stroomversnelling zitten. Alles lijkt vanzelf te gaan, al moeten ze wel werken. Maar alles komt vanzelf op hun pad. Zeggen ze.

Geen idee waar mijn stroom is. Geen idee waar ik heen moet.

Er was een tijd dat ik dacht te weten wat ik moest doen. De overtuiging dat alles vanzelf goed zou komen. Ook toen ik nog niet wist wat ik wilde, nog geen idee had wat mijn doel had kunnen zijn, leefde ik in de overtuiging dat het vanzelf zou komen. Er is een plek waar ik hoor.

En nu....

Geen idee meer. Ik heb gevochten. Geknokt om een plekje te maken waar mijn vorm in past. Begrijpend dat de wereld niet standaard is ingesteld op mensen zoals ik. Dus de plek die vormen we maar.

Maar nee. De vorm duwt terug. De wereld vormt en sluit zich bij elke weg die ik probeer in te slaan. Mijn meerwaarde? Ik heb daadwerkelijk geen idee meer. Niets dat ik veranderd heb waar de wereld wat aan heeft. Niets dat ik in gang heb gezet waar de mensheid beter van wordt.

Mijn motto 'Laat de wereld beter achter dan hoe je haar gevonden hebt' is loos. Ik laat haar niet beter achter. Ik doe de taak die voor me ligt. En ga nutteloos te onder.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Wat is nu exact mijn toegevoegde waarde?

 Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het gaat al tijden niet echt goed met mij.

Vorig jaar ben ik daarvoor naar de psycholoog gegaan, wat zowel wel als niet geholpen heeft. In december '25 vond ik het een goed idee om de snelle weg van de trap te kiezen en zo een hersenschudding en gebroken rib op te lopen. Sindsdien wisselen de lichamelijke vage klachten zich af. Het ene is weg, het andere verschijnt.

Maar ik ben ik. Gewend als als ik het ben om niet serieus genomen te worden met klachten, maar ook aan pijn. Dus ik ga door.

Maar ook ik heb blijkbaar een grens. En ik voel me even gebroken, in de steek gelaten door de Goden en weet het niet meer.

Veel opties voor een stage heb ik niet meer. En afgelopen maandag was er dan toch een afspraak, bij een mooie instelling. Leuk gesprek gehad, ik blij. En zij zegt dat ze contact opneemt met het stagebureau om het rond te breien.

Ik mail dinsdag dat ik er nog over geslapen heb en dat ik het helemaal zie zitten. Woensdag krijg ik van haar een mail dat het toch niet door kan gaan om dat er niet genoeg ruimte is mij te begeleiden met mijn leerdoelen.

Mijn wereld stort in. Ik ben nu al dik anderhalf jaar achter een stage aan het hobbelen. De ene nee na de andere komt. Ik krijg de kans niet.

Mijn motivatie is weg. Aan mijn cijfers ligt het niet, mijn inzet ook niet. Maar ik ben nu zo moe. Het lijkt niet te mogen.

En ik dacht ooit, een dikke vier jaar geleden toen ik deze reis begon, dat ik de Goden, -ook wel de Liefde, God, hoe je het Hogere ook noemen wilt- op deze wijze kon eren. Dat ik eindelijk wist waarom ik op deze aardbol ben. Wat ik met mijn leven moest gaan doen.

Ik heb hier en daar geestelijke verzorging onder de aandacht gebracht. Door mijn brieven is er een instelling die -in samenwerking met mijn opleider- stageplaatsen wil gaan aanbieden. Maar blijkbaar ben ik alleen een wegwijzer. Sta ik aan de zijlijn te juichen voor mensen die de finishlijn halen, hun studie afronden, hun missie vinden. Maar wanneer ik wil, staat er iemand op de rem.

Ik mag weer naar de tekentafel. Uitvogelen wat ik met mijn leven moet. Geen idee wat ik hier doe, laat staan wat mijn toegevoegde waarde is.

Hopelijk hebben de Goden genade en komt er een weg. Ik heb er hard genoeg voor gewerkt.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Als je een worst voorhoudt, trek hem dan niet voor de neus weg.

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het wrangste dat er is...

Denken dat het geregeld is. De begeleider horen zeggen dat ze contact op gaat nemen met het stagebureau.

Bezig zijn met het aanpassen van je stagedoelen en bijbehorende boeken. (Gelukkig niet gekocht)

Gaat het feest toch niet door.

De teleurstelling is niet uit te drukken. Het geloof is weg.

Ik ga vragen wat ik moet doen om mijn certificaat te krijgen en dan houd ik ermee op. Ik ben moe, ik ben uit gestreden.

Geestelijk verzorging is nog steeds het mooiste beroep van de wereld. Maar blijkbaar niet voor mij weggelegd.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Zou het dan toch?

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Laat dit hem worden,

Laat dit hem zijn.

Na meer dan 50 afwijzingen is er eindelijk eentje die vragen stelt en kijkt wat ze kunnen doen.

Geen:

'We hebben volgend jaar pas plek'

of:

'De vacature is net ingevuld'

ook wel:

'We zijn iemand aan het inwerken en hebben geen ruimte'

En de klapper:

'Onze rouw-consulent/gv'er is net weg'

Ze stellen vragen om het mogelijk te maken.

Mag ik vragen om duimen en kaarsjes? Voor een potentiële stageplaats

Dank!

Geheel de Uwe,

Mystic M

Start van Scriptie

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Langzaam kom ik weer onder mijn steen vandaan.

Vakantie, (nog steeds) ziekenhuis gedoe en een kleine persoonlijke inzinking. De inzinking heeft vooral met school te maken.

Ik heb weet ik het hoeveel brieven geschreven, extra cursussen gedaan om mijn kunde zoveel mogelijk te verbreden en te verdiepen. Het helpt niet. Ik heb nog steeds geen stageplaats.

Het lijkt erop dat het mij niet gaat lukken om mijn droom uit te laten komen. Niet omdat ik het niet zou kunnen -mijn laagste cijfer is een 7-, maar omdat ik de kans niet krijg om praktijkervaring op te doen. En dat werkt blieping demotiverend, kan ik je vertellen.

Maar, vanaf vandaag ben ik toch maar begonnen aan een scriptie. Want als het me dit schooljaar niet lukt middels de mijn huidige opleider, kan ik het misschien met wat vrijstelling alsnog proberen vi de universiteit voor Humanistiek of de VU.

Dus net de introductie geschreven. Nog lang niet tevreden, maar de eerste letters zijn getypt en mijn idee is uitgewerkt.

Een klein stukje van mijn motivatie:

Rituelen en gebruiken heb ik altijd interessant gevonden. Dat fascineert mij, intrigeert mij. Voelt voor mij als een religie op zichzelf. Rituelen zijn uitingen van verwondering, van emoties. Laten zien wie mensen in hun kern zijn. En het helpt met ordenen. Rituelen rond de dood geven nabestaanden een houvast om het gebeurde in een narratief te zetten. Vieringen rond geboorte geven handen en voeten aan de start van een nieuw hoofdstuk in het leven.

Rituelen zijn magisch. Een magie waarvan iedereen weet hoe het werkt. Lang niet iedereen is het daarover met mij eens. Ik kreeg weerstand uit zowel seculiere als religieuze hoek. En de tegenwerpingen zijn breed en veel. Toch bleef ik altijd bij mijn standpunt dat rituelen bij de mensheid horen. En dat dit een op zichzelf staande vorm van magie is. Maar ik vond in dat gedachtegoed één medestander. Terry Pratchett schreef: “It doesn't stop being magic just because you know how it works. ”

Nu had Pratchett het in dit boek helemaal niet over rituelen. Maar de waarheid van zijn woorden nemen daardoor niet af.

Rituelen waren er al voor de weg naar Rome. Rituelen zijn magisch. En voor iedereen.

Ik wil dus werken met rituelen. Specifiek voor hen die niet geloven in een bovennatuurlijke kracht.

Dit stukje da je nu gelezen hebt gaat nog herschreven worden, een keer of tig. Ik ben het er nu al niet mee eens. En ik vrees dat ik mijn geliefde Pratchett citaat eruit zal moeten meppen.

Maar de eerste letters staan.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Nieuwe hobby

 Lieve leukerds en leuke lieverds

Nu heel Nederland al massaal ander plezier ontwikkeld heeft en alles wat ermee te maken heeft in de afprijs wordt gedumpt, heb ik het ontdekt.

Diamond painting. Het is bijna ministek.

Ik word er rustig van. Het is een klein zoekplaatje welk steentje er nog op een plekje moet. Ik vind het leuk.

Waarom dit het vermelden waard is? Het is een stapje in mijn heling. Het is een hobby waar je niks aan hebt.

Al mijn hobby’s zij ln nuttig. Breien, haken, schrijven, koken. Zelfs D en D heeft een belangrijk sociaal aspect.

En dit is een nutteloze hobby die nergens toe leidt. Ik ben gewoon, als ik ermee bezig ben. Nu eens NIET een ding om mezelf nuttig te maken en het dus waard zijn om lief te vinden.

Nu alleen nog een plaatje vinden dat iets minder zoetsappig is. Zit nu een paar bloemetjes met vlinders te plakken 

Ik heb al kaarten met draakprint in de bestelling

Geheel de Uwe,

Mystic M

Zelftwijfel en de vraag of dit wel is wat ik moet doen

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Op school hamert men erop dat ik me op herstel moet richten. Stage  en scriptie komen wel.

Nu loop ik sowieso uit, dus dat kan. Maar ik wil de plek voor stage graag in kannen en kruiken hebben. En dat heeft steeds meer voeten in de aarde. Leuk vind ik het in ieder geval niet meer.

Ik heb besloten dat ik het jaar afmaak. Dat ik alle vakken wil doen. Ik ben de koningin van het halen van 7.5. Bijna alle vakken eindigen met het tentamen in een 7.5. En dat zijn toch mooie cijfers. Ik blijk de stof goed onder de knie te hebben en toe te kunnen passen. Sec gezien ben ik dus geschikt. Maar de nornen gooien nog steeds wat roet in het eten.

Ik weet even niet meer wat de Goden willen. Ik was en ben er echt van overtuigt dat ik dit zou kunnen doen. En wil het ook heel graag. Gewoon je geld verdienen, mensen zich beter in hun vel laten voelen (en dus ook weer de wereld een beetje mooier laten maken) en de Goden en het Goddelijke eren in wat je doet tegelijkertijd. Wat wil je nu nog meer? het is veel meer dan alleen inkomen genereren. Het is een steen bijdragen in het verbeteren van het leven van meerdere mensen en hun omgeving. Daar vereer ik automatisch alle Goden en elke ideologie mee.

Mooier kan toch niet? Om daar aan mee te mogen werken. Ik wil nog steeds niet liever.

Maar of het me ook gegeven is... Ik weet het niet meer. De twijfel heerst. En ik weet ook niet of ik überhaupt wel een goed gelovige ben. Iedereen moet een keer in een crisis zitten aangaande zijn/haar geloof. Iedereen moet een tijd in twijfel verkeren. Daar word je een waar gelovige van. Daar wordt een fundament gelegd waar je in verankerd.

Maar ik lijk de afgelopen drie jaar met kleine stukjes van respijt in één grote crisis te zitten. En dan niet om  of dit nu mijn weg is. Nee, dat weet ik wel. Ik heb er bewust voor gekozen om het zo vorm te geven. Dat past het beste bij mij, is onderdeel van mijn bestaan.

Ik twijfel eerder of ik wel goed genoeg ben. Of mijn verering der Goden wel puur genoeg is, wel belangeloos genoeg. Maak ik het niet mooier dan het is? Kom ik wel helemaal de regels na? Voldoe ik wel aan de wensen? Of neem ik het allemaal te licht op en maak ik me te makkelijk af van mijn plichten?

En is het wel de bedoeling dat ik dit ga doen? Of was het enkel de bedoeling dat ik het vak onder de aandacht zou brengen in een bepaalde omgeving? Is het daarmee klaar?

Ik weet het niet meer.

Geheel de Uwe,

Mystic M