Lieve leukerds en leuke lieverds,
Ik wil jullie danken. Danken voor alle gegeven (virtuele) knuffels, reacties, harten onder de riem en tips. De zorgen die geuit zijn worden ook gewaardeerd.
De laatste tijd zijn mijn berichten niet vrolijk te noemen. Ik kan je nu al zeggen dat 2026 de boeken in zal gaan als een zwaar jaar. Met veel ziekenhuis gedoe, ongelukken, teleurstellingen en een beroep op geduld.
Ik ben nu eenmaal een pratend, schrijvend en emotioneel mens, dus ik uit mij. Dat is goed, want eerder maakte ik van mijn hart wel een moordkuil en dat heeft tot jaren psychotherapie geleid. En nog ben ik daar niet mee klaar.
In ieder geval.... Mijn pijn, verdriet, wanhoop en ellende komt ook op deze pagina voorbij.
Ik deel dit omdat ik mezelf laat zien. Ik doe niet aan filters, poetsen en opleuken. Zowel van mijn lijf niet, als van mijn emoties. Wanneer ik vertel ergens blij mee te zijn is dat ook echt. Dus waarom niet van mijn donkere kanten?
Ook doe ik het in de hoop dat ik aan mensen een beetje kan laten zien wat het is om te moeten leven met (terugkerende) depressie en angststoornissen. Niet om zielig gevonden te willen worden, maar om uit te leggen wat er door mijn brein gaat. Om je mee te nemen in die wereld. En in de hoop dat ik mij niet van je vervreemd door mijn angsten en zwarte wolken. Dat ik je altijd in mijn armen kan nemen, zowel wanneer het goed gaat als wanneer er stormen woeden.
Ik loop een beetje in cirkels, dat weet ik. Maar dat komt ook omdat dit deel ik van zowel mijn beperking -de hersenbeschadiging die mij ook heeft opgezadeld met mijn handicap heeft daarnaast een psychologisch gevolg- als van de omstandigheden komen. (Goh, omslachtige zin.)
Hoofdnoten zijn op het moment mijn gezondheid en die stage. Mijn gezondheid is een mysterie waar ik niet uitkom. Ik leg me er even bij neer en ben erg verdrietig over mijn logge, te zware lijf. Maar hoe meer ik mezelf daarvoor afstraf, hoe meer mijn lijf in overlevingsstand gaat. Dus ik zal daar toch liever tegen moeten zijn.
De stage is een wanhopig ding omdat ik het ZOOO graag wil. Het gaat me aan het hart omdat ik erin geloof. En ik voor het eerst iets ben tegengekomen waarin ik mij gelukkig voel. Ik heb het idee dat ik daadwerkelijk iets nuttigs kan doen.
Ik heb drie jaar in een boekhandel gewerkt. Dat vond ik leuk, maar het hield op en ik kon het fysiek gezien ook niet meer aan. Daar heb ik een maand over gehuild en ben vervolgens doorgegaan met iets anders.
Ik heb vijf jaar achter de telefoon gezeten van een telecombedrijf. Dat was werk. Ik vond het niet stom, was blij wanneer ik echt iemand kon helpen. Maar het waren vooral die fantastische collega's die mijn dag maakten. Wanneer ik daaraan terugdenk heb ik het eigenlijk alleen maar over de geweldige mensen. Dat werk kan me gestolen worden.
Dit werk waar ik nu voor word opgeleid... Het laat mijn ziel zingen. Mensen bijstaan in momenten van nood is niet voor iedereen weggelegd. Het is soms heel moeilijk om op je handen te gaan zitten en er enkel bij te blijven. Toe te moeten geven dat ook jij het niet voor ze kunt oplossen. Maar je blijft wel bij ze.
Die persoon wil ik zijn.
Ik heb daar vier jaar me de rambam voor geleerd. Ben bereid dat nog 30 jaar te doen. Ik ben naar mezelf, mijn gedrag en mijn leven gaan kijken en heb moeilijke keuzes gemaakt met betrekking tot mijn leven en familie. Dat was ronduit zwaar en kan ik niemand aanraden, maar ik ben wel blij dat gedaan te hebben.
Al die moeite wil ik niet voor niets laten zijn. Dit werk is waar mijn hart ligt. Ik wil dat papier, ik wil dat werk.
Ik huil dat het niet lukt, omdat ik nu eens echt iets te verliezen heb.
Alle steun en alle reactie die ik online, offline en via allerlei media van jullie krijg waardeer ik. Het lost niets op, maar het is een krachtig wapen tegen de wanhoop die mij soms overmand en de duistere gedachten die mijn ziel kielhalen.
De adviezen zijn soms zeer tegenstrijdig, maar komen allemaal uit goede harten die begaan met me zijn. En dat is een lichtbaken waardoor ik in ieder geval de bijl er nog niet bij neergegooid heb, noch er een punt achter heb gezet.
Weet dat wat jullie aan steun geven gewaardeerd wordt. Ik kan en wil niet zonder jullie verhelderende woorden. Jullie steun tilt mij uit stormen.
Alle tips worden bekeken. En als ik het al geprobeerd heb ook gewaardeerd. Want het is niet alleen die tip. Er wordt meegedacht. En misschien heb ik 4 van je 5 tips al geprobeerd. Het gaat net om die ene. En misschien kan ik er nu even niets mee. Dat zegt niet dat het nutteloos was. Jij was daar. Jij stak je hand uit. En dat is genoeg.
Ik heb je zo lief.
Geheel de Uwe,
Mystic M
