Nutteloos ten onder

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het leven zou moeten stromen.

Om mij heen hoor ik mensen die in een stroomversnelling zitten. Alles lijkt vanzelf te gaan, al moeten ze wel werken. Maar alles komt vanzelf op hun pad. Zeggen ze.

Geen idee waar mijn stroom is. Geen idee waar ik heen moet.

Er was een tijd dat ik dacht te weten wat ik moest doen. De overtuiging dat alles vanzelf goed zou komen. Ook toen ik nog niet wist wat ik wilde, nog geen idee had wat mijn doel had kunnen zijn, leefde ik in de overtuiging dat het vanzelf zou komen. Er is een plek waar ik hoor.

En nu....

Geen idee meer. Ik heb gevochten. Geknokt om een plekje te maken waar mijn vorm in past. Begrijpend dat de wereld niet standaard is ingesteld op mensen zoals ik. Dus de plek die vormen we maar.

Maar nee. De vorm duwt terug. De wereld vormt en sluit zich bij elke weg die ik probeer in te slaan. Mijn meerwaarde? Ik heb daadwerkelijk geen idee meer. Niets dat ik veranderd heb waar de wereld wat aan heeft. Niets dat ik in gang heb gezet waar de mensheid beter van wordt.

Mijn motto 'Laat de wereld beter achter dan hoe je haar gevonden hebt' is loos. Ik laat haar niet beter achter. Ik doe de taak die voor me ligt. En ga nutteloos te onder.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Wat is nu exact mijn toegevoegde waarde?

 Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het gaat al tijden niet echt goed met mij.

Vorig jaar ben ik daarvoor naar de psycholoog gegaan, wat zowel wel als niet geholpen heeft. In december '25 vond ik het een goed idee om de snelle weg van de trap te kiezen en zo een hersenschudding en gebroken rib op te lopen. Sindsdien wisselen de lichamelijke vage klachten zich af. Het ene is weg, het andere verschijnt.

Maar ik ben ik. Gewend als als ik het ben om niet serieus genomen te worden met klachten, maar ook aan pijn. Dus ik ga door.

Maar ook ik heb blijkbaar een grens. En ik voel me even gebroken, in de steek gelaten door de Goden en weet het niet meer.

Veel opties voor een stage heb ik niet meer. En afgelopen maandag was er dan toch een afspraak, bij een mooie instelling. Leuk gesprek gehad, ik blij. En zij zegt dat ze contact opneemt met het stagebureau om het rond te breien.

Ik mail dinsdag dat ik er nog over geslapen heb en dat ik het helemaal zie zitten. Woensdag krijg ik van haar een mail dat het toch niet door kan gaan om dat er niet genoeg ruimte is mij te begeleiden met mijn leerdoelen.

Mijn wereld stort in. Ik ben nu al dik anderhalf jaar achter een stage aan het hobbelen. De ene nee na de andere komt. Ik krijg de kans niet.

Mijn motivatie is weg. Aan mijn cijfers ligt het niet, mijn inzet ook niet. Maar ik ben nu zo moe. Het lijkt niet te mogen.

En ik dacht ooit, een dikke vier jaar geleden toen ik deze reis begon, dat ik de Goden, -ook wel de Liefde, God, hoe je het Hogere ook noemen wilt- op deze wijze kon eren. Dat ik eindelijk wist waarom ik op deze aardbol ben. Wat ik met mijn leven moest gaan doen.

Ik heb hier en daar geestelijke verzorging onder de aandacht gebracht. Door mijn brieven is er een instelling die -in samenwerking met mijn opleider- stageplaatsen wil gaan aanbieden. Maar blijkbaar ben ik alleen een wegwijzer. Sta ik aan de zijlijn te juichen voor mensen die de finishlijn halen, hun studie afronden, hun missie vinden. Maar wanneer ik wil, staat er iemand op de rem.

Ik mag weer naar de tekentafel. Uitvogelen wat ik met mijn leven moet. Geen idee wat ik hier doe, laat staan wat mijn toegevoegde waarde is.

Hopelijk hebben de Goden genade en komt er een weg. Ik heb er hard genoeg voor gewerkt.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Als je een worst voorhoudt, trek hem dan niet voor de neus weg.

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het wrangste dat er is...

Denken dat het geregeld is. De begeleider horen zeggen dat ze contact op gaat nemen met het stagebureau.

Bezig zijn met het aanpassen van je stagedoelen en bijbehorende boeken. (Gelukkig niet gekocht)

Gaat het feest toch niet door.

De teleurstelling is niet uit te drukken. Het geloof is weg.

Ik ga vragen wat ik moet doen om mijn certificaat te krijgen en dan houd ik ermee op. Ik ben moe, ik ben uit gestreden.

Geestelijk verzorging is nog steeds het mooiste beroep van de wereld. Maar blijkbaar niet voor mij weggelegd.

Geheel de Uwe,

Mystic M