Nutteloos ten onder

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het leven zou moeten stromen.

Om mij heen hoor ik mensen die in een stroomversnelling zitten. Alles lijkt vanzelf te gaan, al moeten ze wel werken. Maar alles komt vanzelf op hun pad. Zeggen ze.

Geen idee waar mijn stroom is. Geen idee waar ik heen moet.

Er was een tijd dat ik dacht te weten wat ik moest doen. De overtuiging dat alles vanzelf goed zou komen. Ook toen ik nog niet wist wat ik wilde, nog geen idee had wat mijn doel had kunnen zijn, leefde ik in de overtuiging dat het vanzelf zou komen. Er is een plek waar ik hoor.

En nu....

Geen idee meer. Ik heb gevochten. Geknokt om een plekje te maken waar mijn vorm in past. Begrijpend dat de wereld niet standaard is ingesteld op mensen zoals ik. Dus de plek die vormen we maar.

Maar nee. De vorm duwt terug. De wereld vormt en sluit zich bij elke weg die ik probeer in te slaan. Mijn meerwaarde? Ik heb daadwerkelijk geen idee meer. Niets dat ik veranderd heb waar de wereld wat aan heeft. Niets dat ik in gang heb gezet waar de mensheid beter van wordt.

Mijn motto 'Laat de wereld beter achter dan hoe je haar gevonden hebt' is loos. Ik laat haar niet beter achter. Ik doe de taak die voor me ligt. En ga nutteloos te onder.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Wat is nu exact mijn toegevoegde waarde?

 Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het gaat al tijden niet echt goed met mij.

Vorig jaar ben ik daarvoor naar de psycholoog gegaan, wat zowel wel als niet geholpen heeft. In december '25 vond ik het een goed idee om de snelle weg van de trap te kiezen en zo een hersenschudding en gebroken rib op te lopen. Sindsdien wisselen de lichamelijke vage klachten zich af. Het ene is weg, het andere verschijnt.

Maar ik ben ik. Gewend als als ik het ben om niet serieus genomen te worden met klachten, maar ook aan pijn. Dus ik ga door.

Maar ook ik heb blijkbaar een grens. En ik voel me even gebroken, in de steek gelaten door de Goden en weet het niet meer.

Veel opties voor een stage heb ik niet meer. En afgelopen maandag was er dan toch een afspraak, bij een mooie instelling. Leuk gesprek gehad, ik blij. En zij zegt dat ze contact opneemt met het stagebureau om het rond te breien.

Ik mail dinsdag dat ik er nog over geslapen heb en dat ik het helemaal zie zitten. Woensdag krijg ik van haar een mail dat het toch niet door kan gaan om dat er niet genoeg ruimte is mij te begeleiden met mijn leerdoelen.

Mijn wereld stort in. Ik ben nu al dik anderhalf jaar achter een stage aan het hobbelen. De ene nee na de andere komt. Ik krijg de kans niet.

Mijn motivatie is weg. Aan mijn cijfers ligt het niet, mijn inzet ook niet. Maar ik ben nu zo moe. Het lijkt niet te mogen.

En ik dacht ooit, een dikke vier jaar geleden toen ik deze reis begon, dat ik de Goden, -ook wel de Liefde, God, hoe je het Hogere ook noemen wilt- op deze wijze kon eren. Dat ik eindelijk wist waarom ik op deze aardbol ben. Wat ik met mijn leven moest gaan doen.

Ik heb hier en daar geestelijke verzorging onder de aandacht gebracht. Door mijn brieven is er een instelling die -in samenwerking met mijn opleider- stageplaatsen wil gaan aanbieden. Maar blijkbaar ben ik alleen een wegwijzer. Sta ik aan de zijlijn te juichen voor mensen die de finishlijn halen, hun studie afronden, hun missie vinden. Maar wanneer ik wil, staat er iemand op de rem.

Ik mag weer naar de tekentafel. Uitvogelen wat ik met mijn leven moet. Geen idee wat ik hier doe, laat staan wat mijn toegevoegde waarde is.

Hopelijk hebben de Goden genade en komt er een weg. Ik heb er hard genoeg voor gewerkt.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Als je een worst voorhoudt, trek hem dan niet voor de neus weg.

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het wrangste dat er is...

Denken dat het geregeld is. De begeleider horen zeggen dat ze contact op gaat nemen met het stagebureau.

Bezig zijn met het aanpassen van je stagedoelen en bijbehorende boeken. (Gelukkig niet gekocht)

Gaat het feest toch niet door.

De teleurstelling is niet uit te drukken. Het geloof is weg.

Ik ga vragen wat ik moet doen om mijn certificaat te krijgen en dan houd ik ermee op. Ik ben moe, ik ben uit gestreden.

Geestelijk verzorging is nog steeds het mooiste beroep van de wereld. Maar blijkbaar niet voor mij weggelegd.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Zou het dan toch?

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Laat dit hem worden,

Laat dit hem zijn.

Na meer dan 50 afwijzingen is er eindelijk eentje die vragen stelt en kijkt wat ze kunnen doen.

Geen:

'We hebben volgend jaar pas plek'

of:

'De vacature is net ingevuld'

ook wel:

'We zijn iemand aan het inwerken en hebben geen ruimte'

En de klapper:

'Onze rouw-consulent/gv'er is net weg'

Ze stellen vragen om het mogelijk te maken.

Mag ik vragen om duimen en kaarsjes? Voor een potentiële stageplaats

Dank!

Geheel de Uwe,

Mystic M

Start van Scriptie

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Langzaam kom ik weer onder mijn steen vandaan.

Vakantie, (nog steeds) ziekenhuis gedoe en een kleine persoonlijke inzinking. De inzinking heeft vooral met school te maken.

Ik heb weet ik het hoeveel brieven geschreven, extra cursussen gedaan om mijn kunde zoveel mogelijk te verbreden en te verdiepen. Het helpt niet. Ik heb nog steeds geen stageplaats.

Het lijkt erop dat het mij niet gaat lukken om mijn droom uit te laten komen. Niet omdat ik het niet zou kunnen -mijn laagste cijfer is een 7-, maar omdat ik de kans niet krijg om praktijkervaring op te doen. En dat werkt blieping demotiverend, kan ik je vertellen.

Maar, vanaf vandaag ben ik toch maar begonnen aan een scriptie. Want als het me dit schooljaar niet lukt middels de mijn huidige opleider, kan ik het misschien met wat vrijstelling alsnog proberen vi de universiteit voor Humanistiek of de VU.

Dus net de introductie geschreven. Nog lang niet tevreden, maar de eerste letters zijn getypt en mijn idee is uitgewerkt.

Een klein stukje van mijn motivatie:

Rituelen en gebruiken heb ik altijd interessant gevonden. Dat fascineert mij, intrigeert mij. Voelt voor mij als een religie op zichzelf. Rituelen zijn uitingen van verwondering, van emoties. Laten zien wie mensen in hun kern zijn. En het helpt met ordenen. Rituelen rond de dood geven nabestaanden een houvast om het gebeurde in een narratief te zetten. Vieringen rond geboorte geven handen en voeten aan de start van een nieuw hoofdstuk in het leven.

Rituelen zijn magisch. Een magie waarvan iedereen weet hoe het werkt. Lang niet iedereen is het daarover met mij eens. Ik kreeg weerstand uit zowel seculiere als religieuze hoek. En de tegenwerpingen zijn breed en veel. Toch bleef ik altijd bij mijn standpunt dat rituelen bij de mensheid horen. En dat dit een op zichzelf staande vorm van magie is. Maar ik vond in dat gedachtegoed één medestander. Terry Pratchett schreef: “It doesn't stop being magic just because you know how it works. ”

Nu had Pratchett het in dit boek helemaal niet over rituelen. Maar de waarheid van zijn woorden nemen daardoor niet af.

Rituelen waren er al voor de weg naar Rome. Rituelen zijn magisch. En voor iedereen.

Ik wil dus werken met rituelen. Specifiek voor hen die niet geloven in een bovennatuurlijke kracht.

Dit stukje da je nu gelezen hebt gaat nog herschreven worden, een keer of tig. Ik ben het er nu al niet mee eens. En ik vrees dat ik mijn geliefde Pratchett citaat eruit zal moeten meppen.

Maar de eerste letters staan.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Nieuwe hobby

 Lieve leukerds en leuke lieverds

Nu heel Nederland al massaal ander plezier ontwikkeld heeft en alles wat ermee te maken heeft in de afprijs wordt gedumpt, heb ik het ontdekt.

Diamond painting. Het is bijna ministek.

Ik word er rustig van. Het is een klein zoekplaatje welk steentje er nog op een plekje moet. Ik vind het leuk.

Waarom dit het vermelden waard is? Het is een stapje in mijn heling. Het is een hobby waar je niks aan hebt.

Al mijn hobby’s zij ln nuttig. Breien, haken, schrijven, koken. Zelfs D en D heeft een belangrijk sociaal aspect.

En dit is een nutteloze hobby die nergens toe leidt. Ik ben gewoon, als ik ermee bezig ben. Nu eens NIET een ding om mezelf nuttig te maken en het dus waard zijn om lief te vinden.

Nu alleen nog een plaatje vinden dat iets minder zoetsappig is. Zit nu een paar bloemetjes met vlinders te plakken 

Ik heb al kaarten met draakprint in de bestelling

Geheel de Uwe,

Mystic M

Zelftwijfel en de vraag of dit wel is wat ik moet doen

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Op school hamert men erop dat ik me op herstel moet richten. Stage  en scriptie komen wel.

Nu loop ik sowieso uit, dus dat kan. Maar ik wil de plek voor stage graag in kannen en kruiken hebben. En dat heeft steeds meer voeten in de aarde. Leuk vind ik het in ieder geval niet meer.

Ik heb besloten dat ik het jaar afmaak. Dat ik alle vakken wil doen. Ik ben de koningin van het halen van 7.5. Bijna alle vakken eindigen met het tentamen in een 7.5. En dat zijn toch mooie cijfers. Ik blijk de stof goed onder de knie te hebben en toe te kunnen passen. Sec gezien ben ik dus geschikt. Maar de nornen gooien nog steeds wat roet in het eten.

Ik weet even niet meer wat de Goden willen. Ik was en ben er echt van overtuigt dat ik dit zou kunnen doen. En wil het ook heel graag. Gewoon je geld verdienen, mensen zich beter in hun vel laten voelen (en dus ook weer de wereld een beetje mooier laten maken) en de Goden en het Goddelijke eren in wat je doet tegelijkertijd. Wat wil je nu nog meer? het is veel meer dan alleen inkomen genereren. Het is een steen bijdragen in het verbeteren van het leven van meerdere mensen en hun omgeving. Daar vereer ik automatisch alle Goden en elke ideologie mee.

Mooier kan toch niet? Om daar aan mee te mogen werken. Ik wil nog steeds niet liever.

Maar of het me ook gegeven is... Ik weet het niet meer. De twijfel heerst. En ik weet ook niet of ik überhaupt wel een goed gelovige ben. Iedereen moet een keer in een crisis zitten aangaande zijn/haar geloof. Iedereen moet een tijd in twijfel verkeren. Daar word je een waar gelovige van. Daar wordt een fundament gelegd waar je in verankerd.

Maar ik lijk de afgelopen drie jaar met kleine stukjes van respijt in één grote crisis te zitten. En dan niet om  of dit nu mijn weg is. Nee, dat weet ik wel. Ik heb er bewust voor gekozen om het zo vorm te geven. Dat past het beste bij mij, is onderdeel van mijn bestaan.

Ik twijfel eerder of ik wel goed genoeg ben. Of mijn verering der Goden wel puur genoeg is, wel belangeloos genoeg. Maak ik het niet mooier dan het is? Kom ik wel helemaal de regels na? Voldoe ik wel aan de wensen? Of neem ik het allemaal te licht op en maak ik me te makkelijk af van mijn plichten?

En is het wel de bedoeling dat ik dit ga doen? Of was het enkel de bedoeling dat ik het vak onder de aandacht zou brengen in een bepaalde omgeving? Is het daarmee klaar?

Ik weet het niet meer.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Geen Canta-Cross, maar Canta-Kantelen

Lieve leukerds en leuke lieverds,

De tijd schrijdt voort. Volgende week is het weer de bedoeling dat ik naar school ga, half tegen beter weten in. Maar rust is nog steeds geboden, zo heeft afgelopen maandag mij geleerd.

Sinds iets van acht februari haal ik weer zelf mijn dochter van school. Het herstel gaat echt traag. Veel trager dan ik zou willen. Maar het gaat wel beter en ik doe weer steeds meer zelf. Zo ook mijn dochter ophalen met de Canta.

Afgelopen maandag reden we samen weer naar huis. We reden over een doorgaande weg een zebrapad tegemoet. Daar rijd ik bewust al wat rustiger. Mensen die oversteken komen uit het niets, omdat er veel bossage is, waardoor er weinig overzicht is. En afgelopen maandag doem de er in ene een rolstoeler op. Ik zat bovenop mijn rem. Gegier, gegil van piepende remmen, maar ik stond niet stil. Dus bijsturen.

Achter mij reed een brommer. De dame die daarop zei dat ze me in slowmotion om zag vallen. Langzaam kieperde Canta naar links. En het volgende moment lagen we tegen de grond.

In een soort reflex zette ik de motor uit en keek naar mijn dochter.

"Ze moet hier uit,' was het enige dat ik dacht. 'Straks vat de motor vlam. Ze MOET hier uit.'

Zij keek alleen met grote ogen.

Ik denk dat ze een beetje in shock was, want ze deed exact wat ik zei. En het was wonderlijk hoe snel er heel veel hulp gemobiliseerd was. De deur werd geopend, Dochterlief werd eruit getild en ook ik werd eruit gesleept. Drie minuten later stond dat karretje weer op de wielen.

Dochterlief werd vriendelijk toegesproken door een jongedame die zich over haar ontfermde. Ze trilde als een rietje en heeft staan huilen. Maar ze kwam met de schrik vrij. Er is verder niets met haar aan de hand. Ze is het al weer vergeten en had die middag een gelukkige glimlach, omdat ik wilde dat ze wat meer snoep at dan normaal. Suiker helpt met het verwerken van adrenaline. Dus jippie, extra limonade en twee extra snoepjes.

En mijn schouder was weer even pijnlijker, maar ook ik ben verder helemaal in orde.

De Canta was er iets minder aan toe. Spiegel stuk, motor doordrenkt met benzine, benzineslang losgeschoten. Extra krassen op de deur. Maar ook een deuk in mijn vertrouwen. De langste tijd met 'Beessie' -zoals ik haar liefkozend noem- hebben we gehad. het was de bedoeling ergens eind dit jaar een ander karretje te kopen. Maar dat wordt nu dan toch dit voorjaar.

Dit is de tweede keer dat ik met dat ding ben omgevallen. En we denken dat dit komt omdat het karretje gewoon heel licht en hoog is. Dat moet met de opvolger anders.

Dus van Canta-Crossen naar Canta-Kantelen. En dat willen we niet meer. Tijd voor een ander vervoersmiddel.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Driesprong

Lieve leukerds en leuke lieverds,

De eerste post van het jaar.

Hij is laat, ik weet het. Radiostilte sinds november en het zal mij niets verbazen als ik een groot deel van de wat trouwere lezers (dat waren er al niet veel) kwijt ben. Het is wat het is.

Op 20 december ben ik van de trap gevallen. En nee, dit is géén cryptisch verhaal waarmee ik huiselijk geweld verbloem. De wijn was te lekker, ik ging zonder het licht aan te doen naar boven op een trap die vol lag met spullen die naar zolder moeten en die pikkedonker was, en stapte mis. Voor ik het wist lag ik onder aan de trap. Ik ben minstens 6 treden naar beneden gekeild. Dat kwam op een hoofdwond, een hersenschudding, een pijnlijke schouder, een gebroken rib en de volgende dag een bezoekje aan de spoedeisende hulp te staan.

Bij de SEH kreeg ik scans waar ze dus de rib ontdekte en een schouder die gekneusd of gestuikt is. Met een strip pijnstillers en de eis van bedrust werd ik weer naar huis gestuurd, nadat mijn hoofdwond aan elkaar was gelijmd. De rib valt niet te spalken en de hersenschudding moet ook vanzelf weer overgaan. Vergeet mijn kerstplannen, ik lig op de bank en komt hooguit overeind om naar de wc te gaan. 

In het begin gebeurde er ook niet veel. Ik dicteerde een soort van mail aan school die manlief voor mij schreef en waar hij Nederlands van maakte. Door de hersenschudding kan ik me hele delen niet meer herinneren, vergat ik veel en had ik de concentratie van een goudvis. Dus hij heeft uitgelegd wat er gebeurt is en dat ik mij voorlopig niet op school kon vertonen. Ik kon al nauwelijks door het huis, laat staan een treinreis ondernemen om op school 5 uur me sterk te concentreren. Ik wist niet eens meer of en zo ja wat ik die ochtend gegeten had!
De heftigheid drong bij mij pas door toen ik probeerde op te ruimen. Voor sinterklaas had ik een adventskalender met allemaal mini's van luchtjes gekregen. Ik besloot de mini's in twee etuis te stoppen en die op te ruimen. Wat weegt een etui met een stuk of 20 mini's van luchtjes erin? (Toegegeven, velen van die mini's zitten in een glazen verpakking) Laat het 700 gram zijn. Ik probeerde deze met mijn bezeerde hand op te pakken. En verging vervolgens van de pijn. Ik kon niets. Zelfs niet mijn eigen koffiekop oppakken. Drie weken lang heb ik àlles door een rietje moeten drinken.

In de tussentijd heb ik moeten wachten. Accepteren dat ik dingen niet kon, dat lezen een hel was, mijn concentratie naar de knoppen en dat conditie iets was van vorig jaar, maar nu niet aanwezig.
De eerste week werd ik bijgestaan door manlief, na oud en nieuw lag ik alleen in huis, luisterboeken te luisteren en te breien. En te vrezen dat ik weer depressief zou worden, zou gaan doemdenken en in zou storten.
Dat is wonderwel minder gebeurd dan ik gedacht en gevreesd had. Ja, ik stond in de verleiding alle oxazepam en andere pijnstillers die dit huis rijk was weg te spoelen en me voor de zekerheid daarna te bedienen van wat glazen whisky. Maar ik kan dat mijn dochter niet aandoen. Krijsend, huilend en gillend zal ik door moeten. Voor haar. Zij heeft mij nodig, zij zal het niet begrijpen wanneer ik eruit stap.

Nu is mijn grootste zorg mijn toekomst en studie.

Ik lijd aan een chronische vorm van faalangst, heb ik gemerkt. De perfectionist in mij is ontstaan uit een diepgeworteld verlangen erkend en geliefd te zijn. En wil dus alles goed doen. Een reden geven om vooral van mij te houden.

School lijkt te falen. Ik krijg mijn scriptie-onderwerp maar niet concreet en ook geen stageplek. Ik hoopte in de weken thuis ergens een ingeving te krijgen van hoe ik het best een plek kon krijgen en eventueel leeswerk te doen voor een scriptie. Maar na een half uur lezen is mijn concentratie weg en krijg ik hoofdpijn. Teksten schrijf ik met grote pauzes ertussen, zinnige boeken kan ik niet lezen omdat ik het niet goed opneem.

Nu st ik dus te dubben tussen drie opties:

1: Ik vertrouw op de Goden, bel eind februari die ene instelling en bid om een wonder dat ik daar in september kan beginnen met stage, zodat ik de gemiste colleges volgend schooljaar inhaal en in die tijd ook mijn stage afrond en mijn scriptie schrijf.

2: Ik neem contact op met de Universiteit voor Humanistiek en maak de switch van post-HBO naar universitair. Dan word ik meer conform de nu geldende regels geschoold en met ik aan een ideologie gelieerd. Dat maakt de kans op stages groter en geeft meer opties.

3: Ik maak dit schooljaar af, kijk of ik volgend jaar de gemiste lessen nog wel mag volgend en laat stage en scriptie zitten. Dan kom ik niet thuis met een diploma en kan dus niet aan het werk, maar heb wel alles geleerd wat er te leren valt.

Optie drie lijkt het antwoord te worden. Ik had heel bewust gekozen voor deze school, om dat ik me niet vast wilde leggen aan een specifieke stroming, religieus of anderszins. Ik vind het een goede gewoonte te blijven bijscholen, binnen meerdere (al dan niet religieuze) stromingen en niet in maar één idee te blijven hangen.

Men beweert geregeld dat dit voor veel kennis, maar erg gefragmentariseerd en zonder diepgang zorgt. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Wat mij opvalt wanneer ik de grote religies bestudeer en ook wanneer ik oude, eerdere religies en mythologieën bekijk, dat er heel veel overlap in zit. Allemaal hebben we feesten en rituelen rond de zonnewenden, equinoxen en rond essentiële tijden zoals zaai- en oogsttijd. Natuurlijk zijn er ook grootse verschillen, vooral in bronnen en hoe het verhaal verteld wordt, maar er zijn minstens evenveel overeenkomsten.

En daarom wilde ik naar deze school. Want daar kreek ik onderricht van vakbekwame mensen die weten waar ze het over hebben, over meerdere stromingen. Vier jaar geleden wist ik niets over Oosterse religie en -filosofie, had ik nog nooit iets gelezen van de Kabbalah en wist ik niets van het bestaan van Rumi en het Soefisme. Ondertussen begin ik in maart met mijn zoveelste cursus over Zen, prijken er een koran, boeken over Oosterse ideologieën en bundels van Rumi in mijn kast en is mijn bronmateriaal extreem verdiept en verbreed.

Maar ik trek het niet. Mij is de opdracht gegeven mij te oriënteren hoe ik mijn religie denk in te zetten. Want heeft dat meerwaarde in deze -nog steeds op christelijke moraal geschoeide westerse wereld- maatschappij? En hoe sta ik daar tegenover?

Motiverend is dat niet, kan ik je zeggen. Het geeft me ook niet het idee dat ik nu echt serieus genomen word in mijn Godsbeleving. Maar op zich is dat een voetnoot in de twijfel of ik wel op de juiste plek zit.

Ik word er wanhopig van en heb geen idee meer wat ik kan doen om het op het juiste spoor te krijgen. Dus ik krijg steeds meer het gevoel de handdoek in de ring te gooien en deze opleiding al 'Mislukt Project nummer Tig' in de boeken bij te schrijven. En dus ook mezelf de definitieve doodsteek te geven aangaande mijn zelfvertrouwen, want opgeven houdt falen in. 

Ik wil niet opgeven! Voor het eerst in mijn leven volg ik een opleiding waar ik heilig in geloof. (Pun not even intented!) Een vak dat mij geweldig lijkt om uit te voeren en veel meer betekent dan enkel een manier om brood op de plank te genereren. Het is direct in lijn met mijn heilige regel: 'Laat de wereld beter achter dan hoe je haar gevonden hebt' en zou een dagelijks en continuerende manier zijn om mijn Goden en het Hogere te vereren.

Stoppen betekent niet alleen falen, maar ook één van de weinige dromen waar ik echt in geloof loslaten. Iets verlaten dat heilig is en waarvan ik serieus dacht en denk dat het te realiseren is. Een ode aan alle religies en stromingen, dienstbaar aan de mensen.

Ik zie alleen geen wegen nu. Ik voel wat meer verbondenheid met mijn Goden. Het feit dat ik geregeld wordt teruggefloten door mijn nog zo onwelwillende lichaam werkt op vreemde wijze louterend. Ik moet nu wel accepteren. Iets waar ik altijd moeite mee had is me nu zo duidelijk door de strot geduwd, dat ik het wel leer. Maar de uitwegen hebben zich nog niet geopenbaard.

Ik word gezegend

Door de Goden, de Kosmos en de Spirituele Gidsen

Datgene dat ik nodig heb

Zal naar mij toekomen

Datgene dat ik moet weten

Wordt aan mij geopenbaard

Geheel de Uwe,

Mystic M

Er doorheen

Lieve leukerds en leuke lieverds,

De energie stroomt niet. Ik zit gewoon vast.
Regelmatig denk ik: Ik stop er gewoon mee. Die opleiding, stage, therapie, àlles. Ik ga in een hoek zitten en hang wel weer de huisvrouw uit. Mij niet bellen, ik heb mijn best gedaan, het werkt niet. Op de één of andere manier schijn ik niet te mogen slagen in het leven.

Ik word zo moe van al dat strijden. Ik ben het zo zat dat ik de lessen niet lijk te leren. Wat doe ik in vredesnaam verkeerd? Wat blokkeert er waardoor informatie niet wordt opgenomen? Waarom kan ik niet gewoon een vak leren en zelf geld verdienen? En waarom kan het nooit eens rustig en gezapig gaan in mijn leven?

Er lijkt altijd een bron van stress en angst te zijn. Een reden om continu aan te staan en super alert te zijn. Wanneer het wel goed gaat, kijk ik al in het rond, speurend naar datgene dat er eventueel fout zou kunnen gaan. Gaat het wel goed, dan ontspan ik even. Maar vijf minuten later hebben we dan alsnog de poppen aan het dansen.

Ik snap het gewoon niet meer. Ik heb altijd zo hard mijn best gedaan. Zelfreflectie, verbetering. Lessen leren, objectief zijn. Proberen emoties te voelen en doorvoelen, maar me er niet te veel door te laten meeslepen.
Daar faal ik best in. Ik ben een emotioneel wrak op het moment. Ik huil om het minste of geringste, zie vooral veel mis gaan en trek me alles aan.

Ik heb rust nodig. Een georganiseerd leven. Ik wil RUST! Even niet stressen, gewoon lekker kalm zijn, mijn verslagen schrijven en stage lopen. En een scriptie schrijven. Maar het lijkt me allemaal niet gegund te zijn. Waarom word ik steeds uitgedaagd om dingen aan te gaan maar vervolgens mag ik het niet afmaken? Wat is er mis met mij? Wat maakt het dat ik niet kan werken in de gewone maatschappij? Wat zet mij er steeds buiten?
Ik begrijp het gewoon niet meer. Ik wanhoop, ben moe en teleurgesteld. Vooral van, in en naar mezelf.




Geheel de Uwe,

Mystic M

Hoofd op zwart

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het is weer zoeken naar de lichtpunten in mijn duistere brein. En als vanouds vereist dat veel energie en levert het weinig op.

Soms vraag ik me af waarom ik het überhaupt nog probeer. Tot nu toe verloopt alles toch continu in hetzelfde kringetje. Ik bouw iets op, kijk goed of alles netjes verloopt en of alles geordend en goed verloopt, ik ben vervolgens een tijd lang blij en het verloopt zoals het moet, om vervolgens in een diep dal te vervallen omdat er meerdere dingen totaal de mist in gaan en alles wat me lief is van me afdrijft. Datgene dat me lief is wordt me afgenomen, ik mag weer helemaal opnieuw beginnen, mezelf uitvinden en ik sta met lege handen.

Op het moment zit ik voor de zoveelste keer in therapie, het dal wordt zwarter en motivatie is iets dat ik niet heb. Zelfs datgene wat mij motiveerde en waar ik blij van werd (onder andere school en mijn dochter), is flets op het moment. De simpelste schrijf opdrachten komen niet meer uit mijn vingers en ik voel mij een beetje apathisch worden.

Ik wil dit niet. Ik word hier moe van. Ik ben het strijden tegen depressies beu, de zoektocht naar de oplossing zat.
Ik leer het niet, lijkt. Het lukt me niet. De energie vloeit weg. En het feit dat ook dit weer verdwijnt, is een beetje weg. Ik wil gewoon niet meer. Ik ben zo moe.



Geheel de Uwe,

Mystic M

luchtbelletje

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Woensdag heb ik een brief geschreven aan mijn mentor.

Ik heb open kaart gespeeld en verteld waar ik allemaal mee zit. Dat ik aan het eind van mijn latijn zit en het domweg niet meer trek. Ze heeft gereageerd dat eraan gewerkt gaat worden met een collega en of ze mijn mail mag doorsturen. Dat vond en vind ik best. Ze zullen toch moeten begrijpen waar ik mee zit en aangezien ik al in huilen uitbarst als ik er alleen al aan denk, is het beter dat de mail gelezen wordt. Kan ik daarna altijd nog gaan zitten sniffen en snotteren.

Misschien dat ik de lessen die ik volg op moet breken. Verdelen over dit schooljaar en het volgende. En dan met dat ene bedrijf in zee gaan, om volgend jaar in september daar te beginnen met mijn stage. Dan is de druk een beetje van de ketel, kan ik me richten op therapie en volgend jaar op de vakken die dit jaar niet lukken, stage en scriptie.

Het borrelt wel een beetje over waar ik een scriptie over wil gaan schrijven. Ik speel nog een beetje met wat verduidelijking en ik zou niet weten waar ik toepasselijke literatuur zou kunnen vinden. Maar als ik duidelijker heb waar ik mijn onderzoek over wil doen, dan kan ik dat daar natuurlijk op laten aansluiten.

En als het een beetje meezit, wordt het nog een scriptie waar collega's ook iets aan gaan hebben. Helemaal top.

Al laat ik het idee van 'Rituelen voor de Niet-Gelovigen' nog niet los. Ik denk serieus dat daar meerdere mensen gebruik van zouden kunnen maken.


Goed gaat het dus niet, maar er lijkt wat lucht te komen.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Ik zit er helemaal doorheen

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Ik zit er doorheen. Ik trek het even niet meer.

Menig brief de deur uit voor een stage, àls ze al reageren is het met de melding dat ze geen plaatsen hebben of dat deze al vergeven zijn. Het enige telefoontje met een positief bericht was twee weken geleden, niets meer van gehoord. Morgen of overmorgen moet ik zelf gaan bellen. Met knikkende knietjes, want ik heb de naam van de betreffende dame niet meer.

Ik word wanhopig. Die rot-stage krijg ik maar niet geregeld. En ik wil dit zo graag. Ik heb hier nu al vanaf februari 2022 kneppel hard voor gewerkt. Eerst om aangenomen te worden op de opleiding, vervolgens om alle jaren te doorlopen. En daarnaast ook nog eens mijn EMDR en nu schematherapie.

Volgens mij druipt mijn vermoeidheid me van het gezicht af. Àlles waar ik aan denk is de stage. De stress vliegt via mijn oren naar buiten, de laatste nacht dat ik fatsoenlijk heb geslapen kan ik me niet herinneren. En volgens mij ben ik op het moment ook niet het beste gezelschap, aangezien ik continu aan het huilen ben. Mijn hele leven valt uit elkaar, terwijl ik hard aan het werk ben en weer met allerlei brokstukken sta.

De therapie lijkt niet te werken. Allerlei brokstukken en oud zeer komt omhoog, maar een manier om er gezond mee om te gaan en me een beetje staande te houden in de wereld -vooral in tijden van problemen, wat bij mij geregeld is- is er nog niet. Ik weet precies waar het aan schort, maar op de één of andere manier krijg ik mezelf niet in andere patronen.

En ik ben het zat. Ik ben moe. Ik heb weet ik het hoe vaak aan mezelf gewerkt. Ik geef alles wat ik heb en misschien wel meer. Het werk dat ik wil doen is omdat ik er heilig van overtuigd ben dat ik op die manier weer een bijdrage kan brengen in de maatschappij en de wereld nog een beetje mooier kan maken ook. Want dat ik mijn stelregel: Laat de wereld beter achter dan hoe je haar gevonden hebt.

Maar het schijnt niet te mogen. De schoolcijfers zijn goed. Ik ben niet super geliefd maar heb het wel goed in de klas. Ik ben niet ieders favoriet, maar ik heb niet het idee dat er mensen zijn die een hekel aan mij hebben. Ik ben blij met de stof en de leraren. Het is lang niet altijd makkelijk en menigeen die mij geregeld spreekt hoort me huilen over wat er zwaar is. Maar met hun peptalk en tomeloze vertrouwen lukt het wel.

En dan loopt het nu stuk op een stage. Een ijzingwekkende nachtmerrie van herkenning. En monstruositeit van pijnlijke herbeleving. Het ging vroeger ook altijd zo met opleidingen, minus het feit dat ik nu beter in de klas lig. En beter leer om te luisteren. Ik ben er nog niet, maar het gaat al veel beter dan twee jaar geleden.

Ik twijfel of dit nou toch wel de bedoeling was. Iedere keer hoor ik om me heen dat het wel goed zal komen, dat er een plek voor mij is. Drie regenbogen binnen een half uur gezien, wat ik als positief beschouw (die regenbogen). Dat die stage wel komt. Maar alles eindigt in een doodlopende weg. Ik weet het niet meer. Vertrouwen om mijn intuïtie? Mijn intuïtie is al minstens een jaar stil. Alles wat ik dacht zeker te weten, is tegengesproken in de praktijk. Luisteren naar mijn onderbuik werkt tegenwoordig alleen wanneer het om anderen gaat. Waar ik zelf heen moet, dat vertelt het niet.

Ik ben moe... Zo moe... Ik vraag me serieus af of het wel zin heeft.

Geheel de uwe,

Mystic M

Ik moet vertrouwen.

Lieve leukerds en leuke lieverds,

De spanningen lopen weer een beetje op.

Van de week had ik een verzoek voor stage de deur uitgedaan. Degene die ik het stuurde gaat er niet over, maar was zo lief mijn verzoek door te sturen. Daar kreeg ik ook heel snel een reactie van. Dat zij geen plekken hebben in mijn richting en dat ik daarvoor bij een ander bedrijf moet zijn.

Gisteren heb ik daar een verzoek naartoe gestuurd. en nu zit ik dus te bidden en te hopen dat ik daar een positief antwoord van krijg. Ik moet het in de handen van de Hogeren leggen. En dat gaat mij niet makkelijk af, control-freak die ik ben.

Ik heb wel weer wat ideeën om te proberen, maar het voelt zo oppervlakkig. Stuur een open sollicitatie hierheen, probeer het daar eens. Allemaal schoten in het duister, voor mijn gevoel.

Ik mek dat deze onzekerheid vreet en dat ik het niet los kan laten.

Dit was toch wat ik moest gaan doen?! Hier was ik toch voor in de wieg gelegd? Hiervoor heb ik toch zelf vanaf mijn zevende tot nu aan toe voor geworsteld met lijf, geest, psyché en ziel? Al dat dwalen dat ik heb gedaan, door kerken, culturen, idealen. Alle keren dat ik mezelf ben kwijtgeraakt, opnieuw heb opgebouwd en weer te gronde ben gegaan. Iedere keer dat mijn vuur weer bijna uitdooft, om weer op te laaien en door te gaan. Met de enige mantra: 'Opgeven is geen optie'.

Ik ben ondertussen al zo ver. Ik heb al zoveel bereikt en er zit al zoveel kennis in mijn systemen.

Ik moet vertrouwen. Vertrouwen in de Hogeren, vertrouwen in de Tijd.

Heb je nog wat schietgebedjes en kaarsjes over? Dan doe ik daar bij deze een beroep op.

Geheel de Uwe, Mystic M

Loslaten van emoties

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Ik wil graag in de goede geest zitten. De observator, de vriendelijke medestander.
Onderaan de streep ben ik mijn eigen ergste vijand. En dan met name omdat ik verstrikt raak in emoties. Die nemen de boel over en dicteren hoe het met me gaat, waar mijn aandacht naartoe gaat en wat ik wel en niet belangrijk vind.

Dat is meestal niet handig. Ik vind het prima om een emotioneel mens te zijn, maar niet om daaruit te handelen. Handelen vanuit de geest is ook niet je van het, maar er moet daar ergens een balans in te vinden zijn. Hoe kan ik immers een goede luisteraar zijn, wanneer ik me door de emoties in verhalen mee laat slepen? Hoe kan ik loslaten wat niet meer bij me past, als ik blijf hangen in een droom of een nostalgische herinneren. Dat is wat het was, een herinnering. En 'goed' of 'slecht' zijn plakkertjes die ik eraan mee kan geven, maar het is nog steeds verleden tijd. En niet meer dan een herinnering.

Therapie werkt waarschijnlijk. Ik ben veel aan het huilen, herinner me nare dingen. Vooral veel nare dingen die me zwaar en zwart doen denken over mezelf. Daar probeer ik helpende gedachten tegenover te zetten. Ik probeer het weg te schrijven, de zware papieren die ik volschrijf met bagger gaan letterlijk in de fik en geef ik mee aan de wind. Wat mij in het verleden heeft gedefinieerd, hoeft niet bepalend te zijn voor mijn heden of toekomst. Zij die in het verleden belangrijk voor mij waren, bewandelen ook hun eigen pad en kunnen dus van mij vervreemden.

Hoe moeilijk ik het ook vind om mensen los te laten (zeker wanneer ik hen innig liefheb, op welke wijze dan ook), kan ik niet loslaten. Ik kan er heel slecht tegen, dat de kring om mij heen maar uit weinig mensen bestaat.
En dan heb ik het er niet over dat er niet vele mensen zijn die mij het goede gunnen. Dat er niet velen zijn die de wens uitspreken dat het goed met me gaat, dat ik mijn opleiding voltooi en een mooie baan mag vinden. Daar zijn er velen van. Maar mensen iets moois wensen en meegaan in diepe dalen en altijd naast iemand staan zijn twee verschillende dingen. En die innige banden, daar heb ik er niet veel van.

Ik wilde altijd een goede familie. Een familie die elkaar liefheeft en steunt, oordeelloos. In de afgelopen jaren heb ik erkent en moeten accepteren dat ik die niet heb. Dat diegenen met wie ik een bloedband deel, niet meer zijn dan dat, bloed. En bloed heeft in deze helaas geen waarde. Alleen één nichtje heb ik een band mee, de rest interesseert het niet wat er met me gebeurt.
Dat hakt erin. Je familie zouden immers de mensen moeten zijn die je altijd steunen en vieren; toch? Hoe je het ook verprutst, je familie zou je moeten helpen. Wat je behaalt, je familie zal je groots vieren.
Nope, niet bij mij. Wanneer ik een probleem heb, wil ik mijn familie niet bellen. Nog meer problemen gegarandeerd, ze vertellen enkel wat ik nog meer verkeerd gedaan heb en hoe alles mijn schuld is. Heb ik iets geweldigs behaald? Een diploma op zak of een mooi gedicht geschreven? Mijn 'familie' zal met een rode pen de spelfouten onderstrepen en tot in lengte van dagen erop terugkomen. En dat diploma? Het maakt niet uit hoeveel negens en achten ik heb, zij gaan enkel hameren op die ene 6.5.
Dat is wat de mineur maakt bij mij. Ik wordt niet geaccepteerd zoals ik ben. Er is altijd iets dat ik aan mezelf veranderen moet, waarin ik me moet aanpassen. En te allen tijde dien ik iedereen voor te laten gaan.
Dat wil ik niet meer. Ik wil echt geen egoïstische bitch worden die bij alles vooraan staat. Maar het wordt wel hoog tijd dat ik niet meer met lege handen in een hoekje sta, mezelf af te vragen waarom ik niets mag krijgen en wat ik in vredesnaam gedaan heb. Ik wil me niet meer afvragen wat het is dat ìk gedaan heb, zodat ik gestraft moet worden. Ik ben echt geen engel. Ik ben niet het beste voorbeeld. Maar de straffen die ik heb gekregen, verdien ik echt niet meer. En ik vraag me af of ik ze ooit wel verdiend heb.

Maar daarvoor moet ik loslaten. En dus ook mijn emoties. Want mijn gevangenisbewaarder bestaat uit mijn emoties en mijn geest. Iemand een idee hoe je dat aan kunt pakken?

En bedankt aan jou, trouwe lezer. Dat je dit hele stuk hebt doorgeworsteld. Jij behoort in ieder geval tot diegenen die mij alle goeds gunnen. En dat waardeer ik. Geheel de Uwe, Mystic M

Geef mij een lichtpunt

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Drie weken vakantie vanaf vandaag. Ik ben nu thuis en kan me even concentreren op de stage en het thuisfront, therapie.

Mijn batterij is leeg. Ik voel pijnen, pijnen in mijn hart. Dichten lukt niet, een zinnig verhaal tikken lukt niet, ik ben af.

Al twee weken ben ik eerder domweg aan het breien, dan dat er iets zinnigs uit mijn vingers komt. Alleen wanneer het verdriet mij te veel aanvliegt, lukt het om even een klein klusje te doen, zoals de wc schoonmaken of een was in of uit de machine. Maar de vloer in mijn huiskamer is al een week of drie een grote puinzooi. Zelfs mijn bezemdans doe ik niet. En dat is echt leuk. Dansend je huiskamer schoonmaken, op muziek die jij leuk vindt. Dat heeft een reinigende werking op meerdere manieren. Zowel je huis als je geest. Je gedachten en je humeur.

Ik hang. Ik sleep me overal naartoe. Zet naar de buitenwereld een vrolijk gezicht op, maar ben intussen  van binnen aan het huilen.

Even niets is fijn. Misschien dat ik de aankomende week gewoon een dag lekker in mijn bed blijf liggen. Mij niet bellen, ik ben er niet.

Ik hoop dat ik binnenkort goed nieuws krijg. Iets om naar uit te kijken en een doorbraak wat mijn opleiding betreft. Dat heb ik even nodig, een lichtpunt. Een soort van reddingsboei.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Alles wat ik wil is liefde. En dan nog wel het meest van en naar mezelf

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Met heel mijn hart hoop ik binnenkort toch echt een stageplek te hebben.

Zondag of maandag ga ik twee brieven schrijven. Of eigenlijk... De tot nu toe gemaakte brief aanpassen op de twee bedrijven. Ik hoop dat ik op één van de twee terecht kan. Het zijn mijn voorkeuren.

Tot nu toe hebben mijn brieven weinig gebracht. Van geen enkele reactie tot 'we nemen op het moment geen stagaire's aan' reactie. Dat is niet echt motiverend.
Daarnaast gewoon van alles dat los komt uit mijn therapie en het lichtelijke liefdesverdriet... Ik heb een beetje veel op mijn mentale bordje. Ik trek het even niet. En de nare gedachtes (lees: op dinsdagochtend ontbijten met drie doosjes medicatie en een halve liter drank) beginnen weer te tollen.

Ik heb besloten om degene die ik liefheb (het verdriet) los te laten. Zo min mogelijk te reageren op wat hij me eventueel nog stuurt, vriendelijk maar kort. Hij vindt mij immers niet interessant. Dan mag mijn gevoel nog steeds zeggen dat we ooit iets met elkaar zullen gaan doen -al weet ik niet of het als zakenpartners, vrienden of als geliefden zal zijn- nu zit het er niet in. En nu zal ik dus los moeten laten.
En vervolgens komen er dus allemaal filmpjes voorbij die mij nieuwe liefde beloven, en beloven dat hij eigenlijk wel voor mij wil kiezen, maar dat er van alles in de weg staat.
Alsof de duvel ermee speelt en mij nog even extra zout in de wonden wil smeren, begin ik natuurlijk ook spontaan over hem te dromen. Hij heeft maar kleine rolletjes, zegt vaker niet iets dan wel en komt eerder even voorbij lopen om vervolgens in een hoekje te gaan zitten toekijken, maar hij is steeds aanwezig.

Ik wil het niet. Ik wil rust in mijn hoofd. Ik wil een plek van reinheid, sereen. Misschien als een soort non naar binnen gekeerd de wereld gadeslaan en ervaren, maar meer vanaf de zijlijn.
Er is zoveel pijn. Ik voel zoveel pijn en nog veel meer verdriet. Ik ben daar wel een beetje klaar mee.

Ik vraag me sterk af of ik het ooit leer. Of ik ooit rustiger en ingetogener word. Of er ooit een dag zal zijn dat ik met een tevreden blik naar mezelf kan kijken en vinden dat het goed is. Dat ik een ruim voldoende haal en dat meer niet nodig is.
Maar bovenal: Dat ik een leven leid waar ik blij mee ben. In een omgeving waar ik oud in kan worden en met mensen om mij heen bij wie ik mij geliefd weet. En dat dit allemaal komt uit liefde, in plaats vanuit behoefte.
Alles wat ik wil is liefde. En dan nog wel het meest van en naar mezelf.



Geheel de Uwe,

Mystic M

Geen geluk meer, gewoon sereen

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het blijf vallen, huilen en weer opstaan.

Nu is mijn lijf eindelijk weer een beetje op de rit. (Ben in de tussentijd ook nog een kleine week goed ziek geweest) Maar dan komt het volgende weer.

Stage regelen heeft wat lucht gekregen. Ik heb een lerares in weten te schakelen die mij een beetje helpt. En een maat van mij kijkt of hij gegevens kan vinden voor me. Ik blijk een plek te zoeken in een instantie waar hij werkt. Nou, een halve kruiwagen is nooit weg, dus ik hoop een beetje extra informatie te krijgen.

Maar tegelijkertijd valt er nog steeds van alles in duigen. Mijn relatie ligt nog steeds in het slob, mijn obsessie (want dat is het wel een beetje) voor een ander is niet beter. Het heen-en-weer spelletje is echter nu wel een beetje over. Waar hij tot twee a drie weken geleden nog leuke foto's stuurde, was hij later weer afstandelijk. En ik kwam er via via achter dat meneer ondertussen een vriendin heeft, die ook al half bij hem woont.

Het verbaasd me niet. In de afgelopen maanden kwam ik haar aanwezigheid al geregeld tegen. En het gekke is, dat ik het hem nog oprecht gun ook. Van iemand houden betekent immers dat je het beste wenst voor die ander. Ook als het betekent dat hij of zij niet met jou wil zijn.

Maar een beetje wrang is het wel. Ik wilde mijn hele leven niets liever dan gewoon zijn bij iemand waar ik mezelf kan zijn. Waarmee ik stil kan zijn, tegen wie ik rebbelen kan. Meerdere keren dacht ik die persoon gevonden te hebben. En ergens is er nog steeds iets van hoop dat het goed komt in mijn huidige relatie.

Maar aan de andere kant heb ik het opgegeven. Het lijkt niet voor mij te zijn weggelegd.

Nog steeds hoop ik dat ik ooit sereen zal zijn. Dat verlangen en de jacht naar geluk oplossen in een wolk van gewoon zijn, gewaarwording. Dat zit meer op een middellijn, waardoor de wereld wat minder makkelijk overrompelt. Als je niet continu op zoek bent naar geluk, ben je immers ook niet zo vaak teleurgesteld.

Nu nog uitvogelen hoe ik dat doe.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Kleine stapjes vooruit

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Poging nummer zoveel om mijn leven weer op de rit te krijgen.

Mijn lijf doet nog steeds raar. Vanmorgen nog ben ik na mijn dagelijkse meditatie zo mijn bed weer in gedoken om mijn hoofdpijn onder controle te krijgen. Tegen tienen kwam ik mijn bed eindelijk weer eens uit.

Weinig gedaan. Wat kleine dingetjes opgeruimd en in de kliko gegooid, dingen op de juiste plaats gelegd. Spullen klaargelegd zodat ik morgen de papieren voor aanstaand schooljaar uit kan zoeken en het vorig jaar kan ordenen. De papieren zijn van belang, die kan ik voor het aankomend jaar nog gebruiken. En eventueel verwerken in mijn scriptie.

Deze week ben ik eigenlijk begonnen met kleine voorbereidingen. Kleiner dan ik wilde, want ik wilde het huis schrobben. Dat is niet gelukt en gaat in de aankomende week ook niet lukken. Dat resulteerde dus weer in negatieve gedachten. Maar nadat ik gisteren met mijn dochter ordners had gekocht voor de papieren, ben ik kleine dingen op gaan ruimen.

De nieuwe schiften en ringbanden liggen klaar en vandaag heb ik mijn make up voorraad uitgezocht en opgeruimd. Er is aardig wat de vuilnisbak ingegaan. Zo veel dat ik bijna een lade minder aan make up heb en de lades die ik heb weer gewoon open en dicht kunnen, zonder dat er iets ergens vast komt te zitten. Dat is een tijd geleden dat dat voor het laatst gebeurde, kan ik je vertellen.

Over negen dagen ga ik weer naar school en in september start therapie. Dit wordt best een zwaar schooljaar. En het laatste kwartaal van dit jaar wordt loodzwaar, richting hel.

Goden, kijk genadig neder op Uw dochter. ze doet zo hard haar best en wil zichzelf verbeteren, zodat ze er kan zijn voor anderen. Stuur haar steun en wijsheid.

Geheel de Uwe,

Mystic M.

Wegen door mijn hoofd

Ik wandel door mijn hoofd
Kijk in alle hoeken
Tussen de stofnesten die in de vergeten gaten zitten
Maar ik vind het niet

De kluts klots op een tafel
En cirkelt uitdagend in mijn ooghoek
Ik ben hem nog steeds kwijt
In de kern van mijn bestaan

Ik kijk over het water
Dat beweert het mijne te zijn
Ik wil erop vertrouwen
Maar weet niet meer hoe dat moet

Mijn lever klaagt al tijden
Dat het wat mee te slepen heeft
En dat het graag wil delen
Met hen die ik liefheb

Ik begin te rennen
Want ik heb het op de heupen
Maar ik weet niet waar verlossing
te vinden is voor mij

Ik wil zo graag mijn bootje
Laten varen in rustige wateren
Met de zon op mijn gezicht
En de wind door mijn haren

Ik wandel door mijn hoofd
Kijk in alle hoeken
Tussen de stofnesten die in de vergeten gaten zitten
Maar ik vind het niet



17-08-2025