Bedel-plaatjes helpen niet

Via allerlei sociale media kun je ermee gebombardeerd worden.

Bedelplaatjes om een roze lint te delen tegen borstkanker. Twee verschillende sokken omwille van Alzheimer. 'Deel dit plaatje als je tegen dierenmishandeling bent'. Kaarsjes die je moet branden om ALS, en nog veel meer plaatjes.

Begrijp me goed. Ik ben voor bewustwording, maar ondertussen tegen die plaatjes.

Al was het alleen maar door de doemtekst: Mensen met een hart delen dit. Ik weet dat 99 % van mijn vrienden.. Bla bla bla.

Dat stukje is wat bij mij het verkeerde keelgat inschiet.

Er zijn mensen zat die online dat lintje delen, in welke kleur dan ook, voor bestrijding van welke ziekte ook.

Maar mensen. Ondertussen wordt er meer gekletst over de tweekleur sokken dan over Alzheimer. Daar heeft een patiënt niets aan.

En geloof me. Het is een verschrikkelijke ziekte, die gisteren uitgeroeid moet worden met wortel en tak.

Klets er niet over, doneer geld voor onderzoek.

Een roze lint om te laten zien dat je borstkanker erg vindt, heeft mijn tante niet geholpen. Ze is er toch echt niet meer. Dus laat dat plaatje lekker circuleren, maar stort geld op het fonds van de kankerbestrijding, lever plastic doppen in voor KiKa (google even op doppen inleveren, ik spaar ze voor het KNGF).

Ik deel de meeste plaatjes niet.

Ja, ik behoor tot die 99 % die niet deelt. En niet omdat ik volgens de dreiging van dat plaatje geen hart heb. Dat heb ik wel. (Al weet ik even niet meer in welk potje ik hem gelaten heb en waar dat potje is.) Hoe kan een weldenkend mens nu voor huiselijk geweld, dierenleed en nare ziektes zijn?

Maar naast een hart, heb ik ook een brein. En dat vertelt mij, dat het delen van een plaatje tegen geweld niet helpt. En het delen van plaatjes brengt mijn tante niet terug, red geen zielige dieren etcetera enzovoort.

Doneer aan de doelen. En doe dat niet 1 keertje, doe dat regelmatig.

Kun je niet doneren? Kies 1 doel waar jij wat mee hebt, ga naar de site en kijk wat je kunt doen.

Zo ben ik er op de site van het KNGF achter gekomen dat ik doppen van (pet) flessen kan sparen. Die kan ik inleveren en daar krijgt het KNGF geld voor. Kost mij noppes en toch help ik mijn mooie doel.

Je kunt je oude cartridges en telefoon inleveren bij het afvalpunt. Als je deze doneert aan stichting AAP, krijgt die stichting er geld voor.

Zoek online en wees creatief in hoe je echt iets kunt doen om een verschil te maken. Dat hoeft niet veel geld te kosten, alleen wat van je tijd.

Onderneem. En laat ALSJEBLIEFT die nare bedelplaatjes verdwijnen.

XXX

Sukkel

Vannacht lag ik weer wakker.

Met mazzel heb ik 3 uur geslapen. Maar ik vrees dat ik dan ruim reken. (Ach ja, we proberen positief te blijven.)

Meestal lig ik dan te malen. Ik peins en pieker wat af, op zulke momenten. 

Niet dat je daar iets aan hebt of er ook maar iets mee opschiet. Sterker nog.... Je raakt in een cirkeltje, waar je met een beetje pech niet uitkomt. Zeg maar dag tegen de slaap en hallo tegen de ellende.

Vannacht had ik echter een doorbraak. En dat is dat ik boos ben. Boos op mijn vader. Wat zeg ik? Ik ben verdomme laaiend!* Maar waarschijnlijk niet om datgene, wat een ander zou denken.

Ik ben nog steeds niet boos om het feit dat hij ervoor koos om eruit te stappen. Ook ben ik niet boos dat hij de strijd opgaf. Dat begrijp ik. Daar kan ik me bij neerleggen.

Nee, waar ik boos om ben is dat hij nooit heeft laten blijken, hoe erg wij op elkaar leken.

Jaren lang heb ik gedacht dat ik gek was. Men zei dat wat ik dacht en voelde niet normaal was. Dat dit niet voorkwam.

Wanneer iets te veel werd, overzag ik het niet meer. Dan kon in bv het verkeer op 2 meter afstand een giga bord staan dat ik voor mijn richting linksaf moest... Ik zag het op dat moment niet.

Wanneer emoties op mij afkwamen, ging ik of schreeuwen, of ik kroop in mijn schulp. Niemand die zag of snapte wat er door mij heenging.

Om alleen te zijn, moet je echt alleen zijn. Eenzaam kun je zijn tussen vele mensen. zelfs tussen de mensen van wie je houdt. Tussen de mensen van wie je weet dat ze van jou houden. Eenzaamheid kan je op de meest rare momenten overvallen. Zonder direct aanwijsbare reden of oorzaak. En ik het daar last van.

Jaren is mij gezegd dat ik me aanstelde. Dat het bij de puberteit hoorde. Dat ik eens op moest houden met aandacht vragen en gewoon aan het werk moest.

Ik ben ze gaan geloven. Ik heb serieus echt gedacht dat ik me aanstelde. Dat ik leed aan een vorm van hypochondrie en dat ik de aandacht nodig had. En als ik dat niet op een positieve manier kreeg, dan maar negatief. Dan verviel ik in depressies. Gevoel van onbegrip en angst.

Maar dit lag aan mij. Ik was gek.

Pa deed wat hij deed. Hij is naar beneden gesprongen. En langzaam komen er verhalen los. Ma verteld over wat pa deed. Hoe hij was, op welke manier hij reageerde.

En het is een nachtmerrie van herkenning. Ik kijk naar de mannelijke versie van mezelf.

En daarom ben ik boos.

Hij wist dat we ongeveer hetzelfde hadden. Want ik gaf er uiting aan. (Totdat ik overtuigd raakte dat het aan mij lag.) Hij wist dat hij niet alleen was in de donkere kamer. Ik zat er ook in.

Hij wist dat. Ik niet.

En hij heeft NOOIT NOOIT NOOIT iets laten blijken. Nooit heeft hij laten doorschemeren dat hij wist wat ik doormaak. Dat ik niet gek ben, want hij heeft het ook. En als ik dan toch gek ben, dat ik dat dan in ieder geval niet in mijn eentje ben.

En dat vind ik zo ontiegelijk gemeen. Ik voel me daardoor zo in de kou gezet.

Ik geloof niet dat het er makkelijker op zou zijn geworden als ik wist dat hij het ook had. Maar ik had me er in ieder geval wat beter in kunnen berusten. Ik had immers geweten dat ik niet in een waanbeeld geloof. En dat ik niet aan het aanstellen ben. Het zou zo fijn geweest zijn om een uitgestoken hand te voelen in de duisternis van de psyche.

Voor mij is er nu een hoop verklaard. En ik kan verder. Maar ik was zoveel verder geweest als ik het wist.

Dus pa.. Sorry. Maar je bent een klootzak. Je had je mond open moeten trekken. Voor jouw en mijn gemoedsrust.

*En dat is al te merken aan het feit dat ik sta te vloeken.

De Wereld Draait Door

Er is aardig wat gebeurd in mijn leventje.

Ik heb het een aantal keren opgeschreven. ter verklaring aan oud managers, een enkele psycholoog.

Ik probeerde dan altijd zo eerlijk mogelijk te blijven. Twijfelde ik ook maar even aan of iets nu echt gebeurd was, of dat ik herinneringen door elkaar haalde, dan liet ik het gebeurde erbuiten.

Meestal dacht ik, wanneer ik het terug las: Dat ik überhaupt nog functioneer (al is het niet al te best) mag een wonder heten. Dat ik nog normaal praat en niet met een kalmerend prikje in een rustige, kussen gevulde omgeving zit is een mirakel.

Oke, ik geef toe. Dat is wat overdreven. Maar om mij heen heb ik mensen in zien storten om minder. De reden dat ik steeds doorging en nog steeds doorga is simpel. Ik heb, in mijn ogen, geen andere keus.

Dit houdt echter niet in, dat ik niet af en toe instort. Ik word doodmoe van het knokken. Voor een baan, voor elke dag dat ik helder door de wereld loop. Vaak loop ik op pure wilskracht.

En vaak, wanneer ik dan even mijn hart lucht en iets van pijn laat zien, krijg ik de tekst: Het is niet het einde van de wereld.

Noem mij de ZeurPiet. Maar ik moet af en toe toch even kwijt:

Ik houd mij sterk voor mijn familie. Maar ook ik ben mijn vader verloren. En ik mag dan een ijskonijn lijken.. Ik ga kapot.

Elke dag is het weer een verrassing, of mijn lijf mee wil werken. Bewegen deed altijd al pijn, dat hoort bij mijn leven. Daar heb ik mijn jaren geleden al mee verzoend. Maar de slechte dagen worden steeds talrijker.

Ik krijg het nog steeds (en op eigen kracht) voor elkaar dat ze in mijn koppie allemaal tegelijk werken. Het loopt in volgorde, op het juiste tempo. Maar dat is hard werken. Het is zwaar, voor de mensen om mij heen, dat aparte koppie van mij. Ik zit er de hele dag in. Ik moet elke dag het gevecht aan gaan. En ik moet elke keer winnen. Die ziekte hoeft maar één keer te winnen. Dan ben ik gelijk weer weken verder.

Dus...

Het is misschien niet het einde van de wereld, nee. Die zal door draaien, ook zonder mij. Ik leef niet in de illusie dat de wereld stil staat, op het moment dat ik mijn laatste adem uitblaas. Of wanneer ik besluit dat ik er even niet meer deel uit van wil maken en een soort sabbatical houd.

Maar het is wel het einde van MIJN wereld. En het klinkt misschien wat egoïstisch.. De rest van de wereld kan me even niets bommen. Mijn wereld is stuk. Dus hij is wel vergaan. Dat is voor mij wel degelijk van belang. En niemand die hem lijmen kan.

De dood van mijn vader zorgde ervoor dat mijn wereld instortte. En ik ben nu, anderhalf jaar later, nog steeds bezig de brokstukken bij elkaar te schrapen.

Ik ben altijd al een slechte slaper geweest. Slapeloosheid is iets dat in mijn familie helaas vaker voorkomt. En ook ik ben een insomnia-lijder. De laatste anderhalf jaar, is het minstens twee keer per week raak. En dan reken ik krap. Ik houd tegenwoordig de nachten bij dat ik doorslaap. En dat zijn er niet veel. Meestal lig ik de halve nacht te woelen. (Tenzij mijn reddende viervoeter bij me ligt. Die komt dan tegen me aan snorren. En dat zorgt dan in ieder geval voor een soort serene bubbel.)

Mijn wereld ligt in flarden. En ik ben nog steeds bezig te kijken wat er te redden valt.

Het leven gaat door, ook ik moet verder. Maar doe mij één lol.

Zeg niet dat de wereld niet vergaan is, dat is de mijne al meerdere malen.

Eer

Een woord dat mij bezig houdt. Met een betekenis die ik hoger acht, dan bloed.

Liegen tast eer aan.

Ergo: ik trek één lijn. En die geldt voor iedereen. Leuk dat je familie bent, of een maat. Wanneer je die lijn overschreidt, vervallen rechten. Je ondergaat hetzelfde lot als elk ander.

Nu klinkt dit zwaarder dan het is. Je krijgt geen gevangenisstraf. Ook word je niet met pek en veren de straat uitgejaagd. Maar ik trek wel één lijn. En die geldt voor iedereen, ongeacht de band die ik met hem of haar heb.

Ik merk dat daar niet altijd even enthousiast op gereageerd wordt. 

Anderen hebben andere regels dan ik. Mag, kan. Gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde.

Wat ik echter niet begrijp.... Hoe kun je de ene persoon afstraffen voor iets, en datzelfde van een ander vergoelijken? Enkel omdat het familie of een maat is.

Hallo. Fout blijft fout. Ongeacht door wie het is gedaan.

Waarom meet men met zoveel verschillende maten?

En waarom krijg ik steeds op mijn kop omdat ik dat niet doe?

Als er iets is wat ik geleerd heb: Wat men als waar bestempeld, is afhankelijk van de belangen. De waarheid of eer hebben daar anno nu NIETS meer mee te maken. Zij die recht spreken, worden voor leugenaar uitgemaakt als dit zo uitkomt. Zelfs door familie.

Victorie en Verlies

Omdat ik aan je denk.

Op mijn laatst wakend ogenblik voor sluimer.

Het eerste beeld,

Op mijn netvlies in de ochtend.

Omdat je bent,

Al wat mij lief is,

Al wat mij ten gronde richt

Mijn alles,

Mijn niets.

Mijn grootste kracht,

Oorzaak van mijn jammerlijke ondergang.

Ik heb je lief

Zo ontegenzeggelijk lief,

Zonder jou,

Adem ik water.

Zonder jou,

Leef ik van de lucht.

Jij bent mijn zwakke plek,

En mijn victorie tegelijk.

Mijn dans des levens,

Mijn trommel van de dood.

Bloed in mijn aderen,

Lucht in mijn longen.

Grijs in mijn brein,

Mijn alles en niets

En al, wat daar tussen ligt.

14-08-2015

All Hail!!!!

Mijn familie heeft het altijd over Bach. 

Bach was zo geweldig, Bach was zo prachtig. (En had een baard van één meter tachtig.)

Welnu, hij was erg Godvruchtig, zowel mentaal als fysiek, zeg maar. (En actief.) De man had 16 koters. Als we de verhalen moeten geloven zat hij braaf in de kerk en was hij strak in de leer. En als ik de geruchten moet geloven was hij de man met het meest chagrijnig karakter van de wereld.

Maar houd jij je Bach maar. Ik heb wat beters.

Beethoven is de metalhead van zijn tijd!

Als zij nu had geleefd, dan kwijlden bands als Rhapsody, Stratovarius en Blind Guardian over deze man heen. Hij was geniaal. (En niet te genieten, oke. Dat geeft ik dan wel toe. Maar hoe zou jij je voelen als muziek je brood was en je vanaf je 25e stokdoof was?)

Religieuze overtuiging: Geen. Hij was een Vrijmetselaar, maar wel Atheïstisch. Hij geloofde niet in veel. En was daar heel open in, wat bijzonder was in die tijd. Maar hij sloot zich wel aan bij een groep. Hij werd Vrijmetselaar. Waarom? Omdat één van zijn voorbeelden Vrijmetselaar was.

Namelijk:

Mozart was echt niet alleen een wonderkind. Ook als volwassene was hij geniaal.

Ja. Er zijn velen die zijn werk niet mooi vinden. Allen hebben ze dezelfde klacht: Te veel nootjes. Te snel en te veel nootjes.

Welnu: Haal één van die te veel aanwezige nootjes weg; het klopt niet meer. Het stuk is volledig uit balans.

En wist je dat hij alles in één keer opschreef? De man deed niet aan herschrijven. Zo geniaal was hij . Àlles in één keer goed. Nu jij weer.

Religieuze overtuiging: Vrijmetselaar. Of hij een vast geloof had, is niet bekend. (Ja. Iedereen weet in welk geloof je in die tijd werd groot gebracht. Dat houdt niet in dat je er ook daadwerkelijk in geloofde. En de levenswandel van Mozart geeft nu niet bepaalt een vrome houding aan. Wel dat hij veel wist van religie in de ruime zin des woords. En ook dat hij wel religieus was. (Zie Requiem.) Maar wat hij exact geloofde.. Niet bekend.)

Maar ik heb een nieuwe. 

Och ja...... nieuw.... Hij is bekend. Al jaren.

Oftewel:

Brahms is ook geniaal. Hij is magnifiek. Ik ben blij. Ik ben een bekeerling. Brahms is een heiland.

Als je me niet gelooft: Youtube is je vriendje. Ik zeg: Vioolconcert. Pak een goed glas van het één of ander, doe eens gek en pak er een passend kaasje bij dat op de juiste temperatuur is, ga erbij liggen, sluit je ogen, zet het geluid voluit en luister. In goed Nederlandsch: O what a heavenly joy to your effing world.)

Theater spelen

Ik heb het er bijna nooit over.

Een enkele keer laat ik een glimp doorschemeren. Al snel krijg ik van de wat hardere mensen om mij heen te horen dat ik dat zo onderhand toch wel gewend moet zijn. Of dat zij het ook hebben meegemaakt, ik kom er wel weer bovenop.

Soms zou ik het dan wel willen uitschreeuwen. 'Heb je me ooit anders horen beweren? Heb ik ooit gezegd dat ik het niet het hoofd zal kunnen bieden? Wat doe ik nu dan? Bloemetjes plukken? Ik weet dat het niet het einde van de wereld is. Maar het betekende wel het einde van mijn wereld. Nu ja, de wereld zoals ik hem kende. En als ik dan heel even eerlijk mag zijn..... Dat vind ik een stuk boeiender dan de rest van de wereld.'

In mijn hoofd zeg ik vaak dingen van soortgelijke strekking. Ik schreeuw het uit, tegen de mensen die ik ontmoet, tegen de wereld in het algemeen. Wanneer ik alleen ben zeg ik het hardop; tegen mezelf, tegen mijn kat.

Over het algemeen zwijg ik. Over de pijnen die ik heb. Om het simpele feit dat ik niet op een zeur wil gaan lijken. Omdat mensen er toch niet veel aandacht aan besteden. En omdat men ervan uit gaat dat als je het er een tijdje niet meer over hebt, het geen rol meer speelt. Of in ieder geval geen grote.

Niets is in mijn geval minder waar. Ik houd me groot voor mijn familie. Ik wil sterk zijn voor mijn moeder en haar steunen. Mijn zus heeft het er moeilijk mee. En ik wil niet kleinzielig zijn. Maar de eerste dag dat ik mijn vader niet ongeneesliijk mis, moet nog komen.

Het lijkt alsof er elke dag een minuscuul stukje van mijn hart afbreekt. Een klein barstje, dat steeds groter wordt. Een wond, die lelijk aan het etteren is.

Het verlies van mijn kindje komt daar nog eens bovenop. En de melding: 'Dat heb ik ook meegemaakt hoor.' maakte het niet beter. Met die tekst werd de deur voor communicatie dichtgeslagen. Ik hoopte op een handreiking. Een opening voor een nieuw begin. Maar de hoop bleek ijdel.

Ik slik, vergeef en ga door.

Maar het begint steeds meer tol te eisen. Ik merk dat ik steeds meer wakker lig. De laatste keer dat ik aaneengesloten heb geslapen, is al een behoorlijke tijd terug. Ik ben steeds vaker en steeds langer aan het 'spoken jagen'. Ik heb geaccepteerd dat er onrust in mij leeft. Tijdens het verwerken van wat er is gebeurd, oftewel dat beruchte spoken jagen, laat ik me wegzakken in emoties. Altijd in mijn eentje. Ik glimlach terwijl mijn hart breekt, huil mijn kussen vol in de nacht en straal overdag.

Mijn handicap kost me steeds meer. De vermoeidheid slaat steeds sneller toe. Ik kan steeds minder. Maar omdat ik jaren altijd van alles heb gedaan, hoor ik dat ik niet zo moet zeuren. En dat het toch niet zo erg moet zijn.

Dat is het wel, alleen hoor je me er nooit over. Als je me erover hoort, ben ik al drie keer over mijn eigen grens heen gegaan. Ik ben trots, dus ik ga door. Ik wil nog steeds niet zwak lijken. En probeer maar eens aan iemand uit te leggen, dat je niet weet hoe het is om te leven zonder pijn. En dat alles kunnen doen wat je maar wilt, echt niet voor iedereen is weggelegd.

Geloof me. Ik heb vanalles gedaan in mijn leven. En het meeste van wat ik heb berijkt, is op pure wilskracht gegaan. Vaak zeiden anderen allang dat ik het niet zou redden, of ik werd domweg niet geloofd wanneer ik zei iets te doen. (Vaak werd ik als eerste niet geloofd door hen die zeiden mij te kennen. Dan weet je toch dat ik niet lieg? Zie hier de contradictie. Of je kent me niet, of je zegt dat ik lieg. Wat dan weer onherroepelijk verklaard dat je me niet kent. Ik lieg namelijk niet, dat kan ik niet.) Maar ik ga door. En doe wat ik deed, hoeveel pijn het ook doet. Velen snappen toch niet dat de lichamelijke aftakeling nu al toe slaat. En dat dit echt inhoudt dat ik aan het einde van de dag uitgeteld op bed lig.

Ik verbijt de pijn en zwijg. In mijn hoofd tel ik de uren af tot ik mag liggen en zwijg.

Wat zou het fijn zijn eens hartverscheuren in het openbaar te kunnen krijsen van ellende. Eens te laten zien wat er daadwerkelijk door me heen gaat. En aan velen te laten zien, dat ze leuk kunnen beweren mij te kennen, de waarheid is anders.

Ik klets leuk. Soms zeg ik ook wat er door me heen gaat. Maar dat doe ik enkel tot een bepaalt niveau. Wat het echt doet, dat toon ik niet. Men zit daar niet op te wachten.

Wat zou het fijn zijn, eens niet te hoeven strijden. Eens de emoties de vrije loop te kunnen laten en het uit te schreeuwen. Kijk nou eens goed! Zie welke pijn er achter die glimlach schuil gaat! Kijk nou. Ik ben de wanhoop nabij en vecht met de wanhoop die daarbij hoort. Beweer vrolijk dat het bewonderenswaardig is dat ik door knok. Ja dat doe ik. Maar dat komt eerder omdat ik niet zie welke keus ik anders heb. Ik MOET door. Anders zwelg ik en ben ik er straks nog erger aan toe

Dus elke dag sta ik weer op. Elke dag doe ik weer, wat er van een mens verwacht wordt. Ik glimlach en luister.

Het leven is een theater, en ik een van haar beste toneelspeelsters. Zal ik op tijd ontmaskerd worden?