Driesprong

Lieve leukerds en leuke lieverds,

De eerste post van het jaar.

Hij is laat, ik weet het. Radiostilte sinds november en het zal mij niets verbazen als ik een groot deel van de wat trouwere lezers (dat waren er al niet veel) kwijt ben. Het is wat het is.

Op 20 december ben ik van de trap gevallen. En nee, dit is géén cryptisch verhaal waarmee ik huiselijk geweld verbloem. De wijn was te lekker, ik ging zonder het licht aan te doen naar boven op een trap die vol lag met spullen die naar zolder moeten en die pikkedonker was, en stapte mis. Voor ik het wist lag ik onder aan de trap. Ik ben minstens 6 treden naar beneden gekeild. Dat kwam op een hoofdwond, een hersenschudding, een pijnlijke schouder, een gebroken rib en de volgende dag een bezoekje aan de spoedeisende hulp te staan.

Bij de SEH kreeg ik scans waar ze dus de rib ontdekte en een schouder die gekneusd of gestuikt is. Met een strip pijnstillers en de eis van bedrust werd ik weer naar huis gestuurd, nadat mijn hoofdwond aan elkaar was gelijmd. De rib valt niet te spalken en de hersenschudding moet ook vanzelf weer overgaan. Vergeet mijn kerstplannen, ik lig op de bank en komt hooguit overeind om naar de wc te gaan. 

In het begin gebeurde er ook niet veel. Ik dicteerde een soort van mail aan school die manlief voor mij schreef en waar hij Nederlands van maakte. Door de hersenschudding kan ik me hele delen niet meer herinneren, vergat ik veel en had ik de concentratie van een goudvis. Dus hij heeft uitgelegd wat er gebeurt is en dat ik mij voorlopig niet op school kon vertonen. Ik kon al nauwelijks door het huis, laat staan een treinreis ondernemen om op school 5 uur me sterk te concentreren. Ik wist niet eens meer of en zo ja wat ik die ochtend gegeten had!
De heftigheid drong bij mij pas door toen ik probeerde op te ruimen. Voor sinterklaas had ik een adventskalender met allemaal mini's van luchtjes gekregen. Ik besloot de mini's in twee etuis te stoppen en die op te ruimen. Wat weegt een etui met een stuk of 20 mini's van luchtjes erin? (Toegegeven, velen van die mini's zitten in een glazen verpakking) Laat het 700 gram zijn. Ik probeerde deze met mijn bezeerde hand op te pakken. En verging vervolgens van de pijn. Ik kon niets. Zelfs niet mijn eigen koffiekop oppakken. Drie weken lang heb ik àlles door een rietje moeten drinken.

In de tussentijd heb ik moeten wachten. Accepteren dat ik dingen niet kon, dat lezen een hel was, mijn concentratie naar de knoppen en dat conditie iets was van vorig jaar, maar nu niet aanwezig.
De eerste week werd ik bijgestaan door manlief, na oud en nieuw lag ik alleen in huis, luisterboeken te luisteren en te breien. En te vrezen dat ik weer depressief zou worden, zou gaan doemdenken en in zou storten.
Dat is wonderwel minder gebeurd dan ik gedacht en gevreesd had. Ja, ik stond in de verleiding alle oxazepam en andere pijnstillers die dit huis rijk was weg te spoelen en me voor de zekerheid daarna te bedienen van wat glazen whisky. Maar ik kan dat mijn dochter niet aandoen. Krijsend, huilend en gillend zal ik door moeten. Voor haar. Zij heeft mij nodig, zij zal het niet begrijpen wanneer ik eruit stap.

Nu is mijn grootste zorg mijn toekomst en studie.

Ik lijd aan een chronische vorm van faalangst, heb ik gemerkt. De perfectionist in mij is ontstaan uit een diepgeworteld verlangen erkend en geliefd te zijn. En wil dus alles goed doen. Een reden geven om vooral van mij te houden.

School lijkt te falen. Ik krijg mijn scriptie-onderwerp maar niet concreet en ook geen stageplek. Ik hoopte in de weken thuis ergens een ingeving te krijgen van hoe ik het best een plek kon krijgen en eventueel leeswerk te doen voor een scriptie. Maar na een half uur lezen is mijn concentratie weg en krijg ik hoofdpijn. Teksten schrijf ik met grote pauzes ertussen, zinnige boeken kan ik niet lezen omdat ik het niet goed opneem.

Nu st ik dus te dubben tussen drie opties:

1: Ik vertrouw op de Goden, bel eind februari die ene instelling en bid om een wonder dat ik daar in september kan beginnen met stage, zodat ik de gemiste colleges volgend schooljaar inhaal en in die tijd ook mijn stage afrond en mijn scriptie schrijf.

2: Ik neem contact op met de Universiteit voor Humanistiek en maak de switch van post-HBO naar universitair. Dan word ik meer conform de nu geldende regels geschoold en met ik aan een ideologie gelieerd. Dat maakt de kans op stages groter en geeft meer opties.

3: Ik maak dit schooljaar af, kijk of ik volgend jaar de gemiste lessen nog wel mag volgend en laat stage en scriptie zitten. Dan kom ik niet thuis met een diploma en kan dus niet aan het werk, maar heb wel alles geleerd wat er te leren valt.

Optie drie lijkt het antwoord te worden. Ik had heel bewust gekozen voor deze school, om dat ik me niet vast wilde leggen aan een specifieke stroming, religieus of anderszins. Ik vind het een goede gewoonte te blijven bijscholen, binnen meerdere (al dan niet religieuze) stromingen en niet in maar één idee te blijven hangen.

Men beweert geregeld dat dit voor veel kennis, maar erg gefragmentariseerd en zonder diepgang zorgt. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Wat mij opvalt wanneer ik de grote religies bestudeer en ook wanneer ik oude, eerdere religies en mythologieën bekijk, dat er heel veel overlap in zit. Allemaal hebben we feesten en rituelen rond de zonnewenden, equinoxen en rond essentiële tijden zoals zaai- en oogsttijd. Natuurlijk zijn er ook grootse verschillen, vooral in bronnen en hoe het verhaal verteld wordt, maar er zijn minstens evenveel overeenkomsten.

En daarom wilde ik naar deze school. Want daar kreek ik onderricht van vakbekwame mensen die weten waar ze het over hebben, over meerdere stromingen. Vier jaar geleden wist ik niets over Oosterse religie en -filosofie, had ik nog nooit iets gelezen van de Kabbalah en wist ik niets van het bestaan van Rumi en het Soefisme. Ondertussen begin ik in maart met mijn zoveelste cursus over Zen, prijken er een koran, boeken over Oosterse ideologieën en bundels van Rumi in mijn kast en is mijn bronmateriaal extreem verdiept en verbreed.

Maar ik trek het niet. Mij is de opdracht gegeven mij te oriënteren hoe ik mijn religie denk in te zetten. Want heeft dat meerwaarde in deze -nog steeds op christelijke moraal geschoeide westerse wereld- maatschappij? En hoe sta ik daar tegenover?

Motiverend is dat niet, kan ik je zeggen. Het geeft me ook niet het idee dat ik nu echt serieus genomen word in mijn Godsbeleving. Maar op zich is dat een voetnoot in de twijfel of ik wel op de juiste plek zit.

Ik word er wanhopig van en heb geen idee meer wat ik kan doen om het op het juiste spoor te krijgen. Dus ik krijg steeds meer het gevoel de handdoek in de ring te gooien en deze opleiding al 'Mislukt Project nummer Tig' in de boeken bij te schrijven. En dus ook mezelf de definitieve doodsteek te geven aangaande mijn zelfvertrouwen, want opgeven houdt falen in. 

Ik wil niet opgeven! Voor het eerst in mijn leven volg ik een opleiding waar ik heilig in geloof. (Pun not even intented!) Een vak dat mij geweldig lijkt om uit te voeren en veel meer betekent dan enkel een manier om brood op de plank te genereren. Het is direct in lijn met mijn heilige regel: 'Laat de wereld beter achter dan hoe je haar gevonden hebt' en zou een dagelijks en continuerende manier zijn om mijn Goden en het Hogere te vereren.

Stoppen betekent niet alleen falen, maar ook één van de weinige dromen waar ik echt in geloof loslaten. Iets verlaten dat heilig is en waarvan ik serieus dacht en denk dat het te realiseren is. Een ode aan alle religies en stromingen, dienstbaar aan de mensen.

Ik zie alleen geen wegen nu. Ik voel wat meer verbondenheid met mijn Goden. Het feit dat ik geregeld wordt teruggefloten door mijn nog zo onwelwillende lichaam werkt op vreemde wijze louterend. Ik moet nu wel accepteren. Iets waar ik altijd moeite mee had is me nu zo duidelijk door de strot geduwd, dat ik het wel leer. Maar de uitwegen hebben zich nog niet geopenbaard.

Ik word gezegend

Door de Goden, de Kosmos en de Spirituele Gidsen

Datgene dat ik nodig heb

Zal naar mij toekomen

Datgene dat ik moet weten

Wordt aan mij geopenbaard

Geheel de Uwe,

Mystic M