Lieve leukerds en leuke lieverds,
De tijd schrijdt voort. Volgende week is het weer de bedoeling dat ik naar school ga, half tegen beter weten in. Maar rust is nog steeds geboden, zo heeft afgelopen maandag mij geleerd.
Sinds iets van acht februari haal ik weer zelf mijn dochter van school. Het herstel gaat echt traag. Veel trager dan ik zou willen. Maar het gaat wel beter en ik doe weer steeds meer zelf. Zo ook mijn dochter ophalen met de Canta.
Afgelopen maandag reden we samen weer naar huis. We reden over een doorgaande weg een zebrapad tegemoet. Daar rijd ik bewust al wat rustiger. Mensen die oversteken komen uit het niets, omdat er veel bossage is, waardoor er weinig overzicht is. En afgelopen maandag doem de er in ene een rolstoeler op. Ik zat bovenop mijn rem. Gegier, gegil van piepende remmen, maar ik stond niet stil. Dus bijsturen.
Achter mij reed een brommer. De dame die daarop zei dat ze me in slowmotion om zag vallen. Langzaam kieperde Canta naar links. En het volgende moment lagen we tegen de grond.
In een soort reflex zette ik de motor uit en keek naar mijn dochter.
"Ze moet hier uit,' was het enige dat ik dacht. 'Straks vat de motor vlam. Ze MOET hier uit.'
Zij keek alleen met grote ogen.
Ik denk dat ze een beetje in shock was, want ze deed exact wat ik zei. En het was wonderlijk hoe snel er heel veel hulp gemobiliseerd was. De deur werd geopend, Dochterlief werd eruit getild en ook ik werd eruit gesleept. Drie minuten later stond dat karretje weer op de wielen.
Dochterlief werd vriendelijk toegesproken door een jongedame die zich over haar ontfermde. Ze trilde als een rietje en heeft staan huilen. Maar ze kwam met de schrik vrij. Er is verder niets met haar aan de hand. Ze is het al weer vergeten en had die middag een gelukkige glimlach, omdat ik wilde dat ze wat meer snoep at dan normaal. Suiker helpt met het verwerken van adrenaline. Dus jippie, extra limonade en twee extra snoepjes.
En mijn schouder was weer even pijnlijker, maar ook ik ben verder helemaal in orde.
De Canta was er iets minder aan toe. Spiegel stuk, motor doordrenkt met benzine, benzineslang losgeschoten. Extra krassen op de deur. Maar ook een deuk in mijn vertrouwen. De langste tijd met 'Beessie' -zoals ik haar liefkozend noem- hebben we gehad. het was de bedoeling ergens eind dit jaar een ander karretje te kopen. Maar dat wordt nu dan toch dit voorjaar.
Dit is de tweede keer dat ik met dat ding ben omgevallen. En we denken dat dit komt omdat het karretje gewoon heel licht en hoog is. Dat moet met de opvolger anders.
Dus van Canta-Crossen naar Canta-Kantelen. En dat willen we niet meer. Tijd voor een ander vervoersmiddel.
Geheel de Uwe,
Mystic M
Geen opmerkingen:
Een reactie posten