Lieve leukerds en leuke lieverds,
Langzaam kom ik weer onder mijn steen vandaan.
Vakantie, (nog steeds) ziekenhuis gedoe en een kleine persoonlijke inzinking. De inzinking heeft vooral met school te maken.
Ik heb weet ik het hoeveel brieven geschreven, extra cursussen gedaan om mijn kunde zoveel mogelijk te verbreden en te verdiepen. Het helpt niet. Ik heb nog steeds geen stageplaats.
Het lijkt erop dat het mij niet gaat lukken om mijn droom uit te laten komen. Niet omdat ik het niet zou kunnen -mijn laagste cijfer is een 7-, maar omdat ik de kans niet krijg om praktijkervaring op te doen. En dat werkt blieping demotiverend, kan ik je vertellen.
Maar, vanaf vandaag ben ik toch maar begonnen aan een scriptie. Want als het me dit schooljaar niet lukt middels de mijn huidige opleider, kan ik het misschien met wat vrijstelling alsnog proberen vi de universiteit voor Humanistiek of de VU.
Dus net de introductie geschreven. Nog lang niet tevreden, maar de eerste letters zijn getypt en mijn idee is uitgewerkt.
Een klein stukje van mijn motivatie:
Rituelen en gebruiken heb ik altijd interessant gevonden. Dat fascineert mij, intrigeert mij. Voelt voor mij als een religie op zichzelf. Rituelen zijn uitingen van verwondering, van emoties. Laten zien wie mensen in hun kern zijn. En het helpt met ordenen. Rituelen rond de dood geven nabestaanden een houvast om het gebeurde in een narratief te zetten. Vieringen rond geboorte geven handen en voeten aan de start van een nieuw hoofdstuk in het leven.
Rituelen zijn magisch. Een magie waarvan iedereen weet hoe het werkt. Lang niet iedereen is het daarover met mij eens. Ik kreeg weerstand uit zowel seculiere als religieuze hoek. En de tegenwerpingen zijn breed en veel. Toch bleef ik altijd bij mijn standpunt dat rituelen bij de mensheid horen. En dat dit een op zichzelf staande vorm van magie is. Maar ik vond in dat gedachtegoed één medestander. Terry Pratchett schreef: “It doesn't stop being magic just because you know how it works. ”
Nu had Pratchett het in dit boek helemaal niet over rituelen. Maar de waarheid van zijn woorden nemen daardoor niet af.
Rituelen waren er al voor de weg naar Rome. Rituelen zijn magisch. En voor iedereen.
Ik wil dus werken met rituelen. Specifiek voor hen die niet geloven in een bovennatuurlijke kracht.
Dit stukje da je nu gelezen hebt gaat nog herschreven worden, een keer of tig. Ik ben het er nu al niet mee eens. En ik vrees dat ik mijn geliefde Pratchett citaat eruit zal moeten meppen.
Maar de eerste letters staan.
Geheel de Uwe,
Mystic M
