Geen geluk meer, gewoon sereen

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Het blijf vallen, huilen en weer opstaan.

Nu is mijn lijf eindelijk weer een beetje op de rit. (Ben in de tussentijd ook nog een kleine week goed ziek geweest) Maar dan komt het volgende weer.

Stage regelen heeft wat lucht gekregen. Ik heb een lerares in weten te schakelen die mij een beetje helpt. En een maat van mij kijkt of hij gegevens kan vinden voor me. Ik blijk een plek te zoeken in een instantie waar hij werkt. Nou, een halve kruiwagen is nooit weg, dus ik hoop een beetje extra informatie te krijgen.

Maar tegelijkertijd valt er nog steeds van alles in duigen. Mijn relatie ligt nog steeds in het slob, mijn obsessie (want dat is het wel een beetje) voor een ander is niet beter. Het heen-en-weer spelletje is echter nu wel een beetje over. Waar hij tot twee a drie weken geleden nog leuke foto's stuurde, was hij later weer afstandelijk. En ik kwam er via via achter dat meneer ondertussen een vriendin heeft, die ook al half bij hem woont.

Het verbaasd me niet. In de afgelopen maanden kwam ik haar aanwezigheid al geregeld tegen. En het gekke is, dat ik het hem nog oprecht gun ook. Van iemand houden betekent immers dat je het beste wenst voor die ander. Ook als het betekent dat hij of zij niet met jou wil zijn.

Maar een beetje wrang is het wel. Ik wilde mijn hele leven niets liever dan gewoon zijn bij iemand waar ik mezelf kan zijn. Waarmee ik stil kan zijn, tegen wie ik rebbelen kan. Meerdere keren dacht ik die persoon gevonden te hebben. En ergens is er nog steeds iets van hoop dat het goed komt in mijn huidige relatie.

Maar aan de andere kant heb ik het opgegeven. Het lijkt niet voor mij te zijn weggelegd.

Nog steeds hoop ik dat ik ooit sereen zal zijn. Dat verlangen en de jacht naar geluk oplossen in een wolk van gewoon zijn, gewaarwording. Dat zit meer op een middellijn, waardoor de wereld wat minder makkelijk overrompelt. Als je niet continu op zoek bent naar geluk, ben je immers ook niet zo vaak teleurgesteld.

Nu nog uitvogelen hoe ik dat doe.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Kleine stapjes vooruit

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Poging nummer zoveel om mijn leven weer op de rit te krijgen.

Mijn lijf doet nog steeds raar. Vanmorgen nog ben ik na mijn dagelijkse meditatie zo mijn bed weer in gedoken om mijn hoofdpijn onder controle te krijgen. Tegen tienen kwam ik mijn bed eindelijk weer eens uit.

Weinig gedaan. Wat kleine dingetjes opgeruimd en in de kliko gegooid, dingen op de juiste plaats gelegd. Spullen klaargelegd zodat ik morgen de papieren voor aanstaand schooljaar uit kan zoeken en het vorig jaar kan ordenen. De papieren zijn van belang, die kan ik voor het aankomend jaar nog gebruiken. En eventueel verwerken in mijn scriptie.

Deze week ben ik eigenlijk begonnen met kleine voorbereidingen. Kleiner dan ik wilde, want ik wilde het huis schrobben. Dat is niet gelukt en gaat in de aankomende week ook niet lukken. Dat resulteerde dus weer in negatieve gedachten. Maar nadat ik gisteren met mijn dochter ordners had gekocht voor de papieren, ben ik kleine dingen op gaan ruimen.

De nieuwe schiften en ringbanden liggen klaar en vandaag heb ik mijn make up voorraad uitgezocht en opgeruimd. Er is aardig wat de vuilnisbak ingegaan. Zo veel dat ik bijna een lade minder aan make up heb en de lades die ik heb weer gewoon open en dicht kunnen, zonder dat er iets ergens vast komt te zitten. Dat is een tijd geleden dat dat voor het laatst gebeurde, kan ik je vertellen.

Over negen dagen ga ik weer naar school en in september start therapie. Dit wordt best een zwaar schooljaar. En het laatste kwartaal van dit jaar wordt loodzwaar, richting hel.

Goden, kijk genadig neder op Uw dochter. ze doet zo hard haar best en wil zichzelf verbeteren, zodat ze er kan zijn voor anderen. Stuur haar steun en wijsheid.

Geheel de Uwe,

Mystic M.

Wegen door mijn hoofd

Ik wandel door mijn hoofd
Kijk in alle hoeken
Tussen de stofnesten die in de vergeten gaten zitten
Maar ik vind het niet

De kluts klots op een tafel
En cirkelt uitdagend in mijn ooghoek
Ik ben hem nog steeds kwijt
In de kern van mijn bestaan

Ik kijk over het water
Dat beweert het mijne te zijn
Ik wil erop vertrouwen
Maar weet niet meer hoe dat moet

Mijn lever klaagt al tijden
Dat het wat mee te slepen heeft
En dat het graag wil delen
Met hen die ik liefheb

Ik begin te rennen
Want ik heb het op de heupen
Maar ik weet niet waar verlossing
te vinden is voor mij

Ik wil zo graag mijn bootje
Laten varen in rustige wateren
Met de zon op mijn gezicht
En de wind door mijn haren

Ik wandel door mijn hoofd
Kijk in alle hoeken
Tussen de stofnesten die in de vergeten gaten zitten
Maar ik vind het niet



17-08-2025

De geest als Gevangenisbewaarder

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Mijn brein is mijn grootste vijand. En ondertussen doet mijn lijf ook een aardige duit in het zakje.

Voor de zomer gaat het niet zo goed met mij. Het spelen van huismoeder en lieve vrouw gaat mij niet goed af. En dan is er nog steeds het knagende probleem van de stage-plek. Ik twijfel aan mezelf en mijn capaciteiten. Op exorbitante manieren.

Mijn leven is een puinzooi! Mijn huwelijk stelt al jaren niets meer voor, de gemiddelde vrijgezel heeft vaker en intenser seks dan ik, mijn brein is mijn eigen gevangenisbewaarder, ik ben te zwaar en sporten lijkt niet te helpen. Nou kan dat niet afvallen ook liggen aan het feit dat ik eens in de week een soort terugval heb en òf te veel drink, òf te veel en fout eet. Alles omwille van de stress.

Ik kan gewoon niet tegen stress. En dat had ik de laatste weken in overvloed. School mag dan klaar zijn, genoeg andere problemen en situaties die aan mijn mouw staan te trekken.

Ik wil rust. Ooit wilde ik de liefde. Samen oud worden en weten bij wie je hoort. Dat wil ik op zich nog steeds, maar ik begin ondertussen ook te leven met de overtuiging dat dat niet voor mij is weggelegd. Vroeg of laat loopt iedere relatie stuk. En ontstaat onrust, angst, verdriet en verwijten. Ik doe aan alle kanten mijn best om het te laten werken, maar de andere kant denkt er anders over of doet niet mee. Ik raak gefrustreerd, word bang en kruip in mijn schulp. En voor we het weten, leven we in stilte naast en langs elkaar en vervreemden we steeds meer. Ik probeer dat nog te verbeteren door mezelf opnieuw uit te vinden, maar dat werkt zelden. En uiteindelijk gooi ik de handdoek in de ring en vertrek.

Ook nu mag ik weer opnieuw proberen. Al gaat het nu een stuk moeilijker, want er is een huwelijk dat ontbonden moet worden en een kind dat ergens heen moet. En de huidige huizenmarkt gaan we het maar even niet over hebben. Dat kennen we allemaal wel.

Geen idee of de druk in mijn geest er nu ook voor gaat zorgen dat ik weer wat consistenter word in schrijven. Ik hoop het. Alles om de combinatie van whisky en Tramadol uit mijn hoofd te krijgen.

Geheel de Uwe,

Mystic M

De stress de baas

Dat ik vanmorgen mijn bed uit kwam, zat ik een beetje in de stress.

Na vanmiddag heeft mijn dochter vakantie.

Helemaal fijn, maar dat betekent dus dat ik geen tijd meer heb voor eigen huiswerk. Want iedere keer dat ik me probeer te concentreren, gaat zij om aandacht vragen. Daar kan ik boos om worden, maar een kind is gewoon een kind. Die doen dat. Dus ik accepteer dat ik minder tijd heb voor de verslagen.

Ik liep echter achter op mijn schema. Ik had van dat ene tentamen nog maar een kwart af, in de planning moest ik toch wel iets over de helft zijn. En ik vermoedde dat ik er nog wel even mee bezig zou zijn. Er borrelt van alles, maar het is nog onsamenhangend en er zit geen structuur in. Het verhaal is er nog niet.

Eerst maar eens mediteren, zoals elke ochtend. Nog steeds ben ik erg blij dat ik door die oud klasgenoot ben uitgenodigd. Ik doe vaker wel dan niet mee en het helpt. Het is een dagelijks ankerpunt, een moment van rust.

Nog even liggen, even niets. Nog even doorgaan met het leegmaken van de geest, zodat er ruimte is voor het verslag. Dan aankleden, was in de machine en aan de slag. En vul gewoon in wat je wèl weet. Dan komt de rest vanzelf. Breek alles op in kleine stukjes en kijk wat je ermee kunt.

Blijkbaar helpt in stukjes breken zo veel, dat het verslag nu dus klaar is voor correctie. Ik heb het gewoon zonder koffie en in 2,5 uur af gekregen.

Er hoeft alleen nog een voorblad bij. Maar dat lukt me tussendoor wel.

#Dankbaar

Is het al 30 augustus? Dan kunnen we weer naar school.

Geheel de Uwe,

Mystic M

Zen spelen

 'Doe iets voor jezelf. Iets dat geen doel heeft, geen resultaat dat behaald moet worden. Gewoon voor jezelf.'

Dat is de opdracht die ik voor deze week meekreeg tijdens de cursus.

Een beetje paradoxaal is het wel, dat geef ik toe. Want als ik straks iets voor de leuk ga doen, doe ik het deels om de leraar tevreden te stellen, merkt mijn tweede of derde gedachte op.

De eerste wordt gelijk beheerst door: Wàt ga ik in vredesnaam doen? Mijn hele leven, inclusief mijn hobby's, is ingericht op nut.

Breien en haken vind ik leuk, daar kan ik een warme trui mee maken. Koken en bakken is leuk... Het nut lijkt me duidelijk.

Ik speel Dungeons and Dragons. Nou is dat een spel, maar het nut is dat het verbindend werkt. Het heeft mijn sociale leven een breder perspectief gegeven. Ik heb er vrienden door gekregen. Mijn dochter bestaat dankzij dit spel, want ik heb haar vader daardoor ontmoet.

Eigenlijk best verdrietig, dat alles maar een doel heeft. De vreugde in het leven is immers spelen. Spelen is nodig om nieuwe verbindingen te leggen, nieuwe ontdekkingen te doen. En omdat je aan het spelen bent zonder vooropgezet doel, kan er eigenlijk ook niets misgaan. En het creëert een luchtige ruimte in je geest. Een frisse wind waardoor je vrijheid en sereniteit ervaart, wat weer goed is voor je geestelijke gezondheid.

Hopelijk voldoet 'borduren' aan de opdracht. Ondanks dat het volgens een patroon werkt èn een boekenlegger betreft. Dat heeft dan wel een doel, voor mijn gevoel is borduren niet echt nuttig. Maar ik vind het wel leuk en ik word er blij van. Dus dat voldoet weer wel.

Ik word blij van de zen cursussen die ik volg. Ze geven mij een nieuwe kijk op het leven en dan met name het mijne.

Geheel de Uwe,

Mystic M

#stapjesnaarsereniteit

Eerste boekje vol

Lieve leukerds en leuke lieverds,

Zojuist heb ik mijn laatste haiku geschreven.

In maart 2024 besloot ik te proberen om elke dag een haiku te schrijven. Ik had een boekje liggen met handgeschept papieren, een leren kaft en daarop een Levensboom.

Aangezien schrijven voor mij bijna hetzelfde is als ademhalen (het is in ieder geval van even essentieel belang), besloot ik de haiku's daar dan maar in op te schrijven. En vandaag, 15 april 2025 heb ik mijn laatste haiku geschreven. Het boekje is vol.

Heel toepasselijk een haiku over afscheid nemen.

Het boekje is vol, maar het volgende ligt al klaar. Ik ga dus door met schrijven. Ook al weet ik dat het me niet lukt elke dag te schrijven. Het wordt moeilijker om een juist onderwerp te vinden. Wel als je iets zinnigs wilt zeggen en niet steeds een variatie op hetzelfde thema wilt geven.

Ik ben tevreden. Ik heb het dik een jaar volgehouden. Ik heb er inspiratie uit opgedaan, mezelf kunnen vertellen waar het daadwerkelijk om gaat, mezelf een pas op de plaats laten maken.

Tijd voor een nieuwe stap. En een nieuw boekje.

Geheel de Uwe,

Mystic M