Waarom ik jou wil en geen ander

Nu heb ik er in een aantal dagen en vannacht in een gedicht er uitgekotst wat me pijn doet. Om vervolgens weer in bed een potje te huilen. Oké, drama drama drama. Ik blijf immers een drama-queen. En dat is vaak hartstikke mooi. Maar dat heeft helaas ook mindere kanten, waar mee om gegaan dient te worden.

Nu kan ik weer een beetje helder na denken. Ondanks chronisch slaap gebrek en een fles wijn die van gisteravond nog na suddert in mijn maag. (Echt, serieus. Dat 'slaapmutsje' waar iedereen het vroeger over had is onzin! Ik ga er alleen maar onrustiger van slapen.) En ik kwam net tot een ander helder inzicht. (Niet door de drank. Maar doordat ik alles eerder heb opgeschreven en kan na denken.) Namelijk: Waar doe je het voor? Waarom wil ik vechten?

De laatste blogs zijn alleen maar ellende en verdriet. Daar wil je het niet voor doen. Tenminste, mij zou het eerlijk gezegd niet echt aantrekken. Ik zou niet echt de motivatie krijgen door te gaan. Dus bij dezen: De redenen waarom ik bij jou wil blijven. En wat ik met jou wil doen.

Ik kan met jou praten over mijn religie.

Open, eerlijk. Zonder dat je me uitlacht of het gek vindt. Je stelt scherpe vragen. Houdt mij daarin alert. Zorgt ervoor dat ik spiritueel kan groeien en toch met beide benen stevig op de grond blijf staan. Het feit dat jij mijn religie niet deelt, is gelukkig totaal geen probleem. Je vindt het immers wel mooi. En ik ben, zoals eerder gezegd, blij dat jij mij zo scherp houdt. Ik word geen zweverige doos. Wanneer ik iemand had gehad die mijn religie deelt, zou ik denk ik veel meer gevaar lopen om totaal van de realiteit los te komen te staan. En dat wil ik koste wat het kost niet. Dank dus, voor jou heldere edoch eerbiedige kijk.

Ik kan met jou genieten van de natuur. We wijzen elkaar op details, die we anders niet hadden gezien. En het grappige is, dat we wel naar hetzelfde kijken. Enkel vanuit een iets ander gezichtspunt. En dat vind ik zo mooi. Zo apart. Dat is zo speciaal. Een andere hoek, hetzelfde punt. En daarin vinden wij elkaar. Hoe wij elkaar kunnen wijzen op een mooie lucht, of wolken partij. En wat dan opvalt is dat de ander dan vaak zegt: Ja, daar was ik ook al naar aan het kijken. Onafhankelijk van elkaar, bekijken en bewonderen wij hetzelfde.

We stimuleren elkaar te lezen. Kopen boeken voor elkaar, raden schrijvers aan. ik lees weer als een gek. Omdat het niet meer saai or droog gevonden wordt. Er is weer interesse, als ik wil vertellen over wat ik nu heb gelezen. En jij kunt zo leuk vertellen over wat jij gelezen hebt.

Jij stimuleert mij om zelfstandig te zijn. Zelf na te denken en niet te verzanden in afhankelijkheid. Jij drukt mij niet in een kooi met gouden spijlen. Je hebt me de weide wereld in geslingerd met de tekst: Ga maar vliegen. Ga je gang maar. Laat maar zien wat je wenst te doen.

En dat is af en toe doodeng. En zorgt er soms voor dat ik zo hysterisch doe. Ik ben het nog steeds niet gewend, dat ik mijzelf mag zijn. Maar ik ben op de goede weg. Want het lukt me bij jou mezelf te zijn en ook steeds meer bij jouw ouders. Ik moet dat nog bij je broer en zus gaan doen. Maar ik ben daarmee bezig. En ik kan het, als ik me door jou gesteund weet.

Mijn enige kooi, is nog de kooi die ik mezelf op leg. En jij hoedt mij daarvoor. Trekt hem weg, als je ziet dat ik bezig ben die op te zetten.

Ik kan voor jou de mooiste gedichten schrijven. Je bent een grote inspiratiebron voor prachtige verhalen die ik heb geschreven. Dit omdat ik weet dat je ze leest. En het iets met je doet. En dat stimuleert mij om nog verder te gaan. Nog dieper te graven. Hoger boven mezelf uit te stijgen en aria's van fluisteringen voor jou op papier te zetten.

En jij, jij hebt voor en over mij verhalen geschreven, waar ik de tranen van in mijn ogen kreeg. Zo mooi, zo verlangend. Zo puur en erotisch.

We delen elkaar humor en vullen elkaars taal aan. We maken samen woorden (striktorische vraag) en breiden elkaars woordenschat uit. Niemand die onze onderlinge woordgrapjes begrijpt. Maar dat doet er niet toe. Wij hebben aan één blik, met schittering in de ogen genoeg. We weten het, we voelen het. het balletje is rond. 

We zouden een woordenboek moeten fabriceren samen. Met al de kleurrijke woorden en betekenissen die wij eraan gegeven hebben. We zouden het nooit uitgegeven krijgen, want je raakt het aan de straatstenen niet kwijt. Maar een lol dat wij er met zijn tweetjes aan zouden beleven door het samen te stellen! En wat kan ons de rest dan bommen.

Jij maakt in mij het mooiste, meest erotische verlangen los. Angst en pijn uit het verleden is aan het wegsmelten, om plaats te maken voor verlangen. Jij kunt mij over mijn boezem aaien Jij kunt aan mijn tepel zuigen. Ik word er enkel hitsig van. Dat was vroeger wel anders. Ik werd er standaard bang van. En ja. Ook nu werkt het niet altijd. Maar mij valt op dat je steeds vaker en steeds meer je gang daarin kunt gaan, zonder dat ik bang ben. En dat vind ik zo bijzonder, want daarin doe jij niets extra's. Het gaat vanzelf.

Jij ritst mijn jurk open. Wat nu zeggen dat je vrijen wilt, gewoon doen. Heerlijk is dat. Je ritst mijn jurk open, trekt mijn broekje uit en aait over mijn bil. Ik ben er klaar voor. Hongerig, hebberig, verlangend. Echt veel bijzonders aan voorspel heb je niet gedaan en ik wil maar één ding: neem mij. Onder negen atmosferen, in elke positie die je maar belieft. Laat mij sidderen en trillen. Tot ik het uit schreeuw of juist niets meer kan zeggen. Tot ik aan het dichten sla en jij mij naar de zevende hemel hebt getorpedeerd. Je vangt me op in twee sterrenpoelen in de kleuren groen met bruin, waarin ik mijzelf en jou, jou en mij weerspiegelt zie. Verdrinkend in jou. Mezelf verliezend in jou, tot er niets meer van me over is en wij alleen maar één zijn. Het is even niet duidelijk waar de één begint en de ander eindigt. Er is namelijk eventjes geen jij of ik. Er is een samengevlochten kluwen van verlangen en liefde. Het individu heeft daarin geen plaats. Komt wel weer na afloop.

En Toen

Ik heb gebouwd.

In het klein,

In miniatuur

Een wereldje,

Een ademtocht,

Een leventje.

Bouwsteen op bouwsteen,

Wereld op wereld.

Voortgang van,

Liefde en passie.

Afbraak kwam,

Een paar weken later.

Liet mij achter,

In het niet.

Ik durfde niet,

Te zeggen wat

er werk'lijk,

Door mij heen gaat.

Het doet zo'n pijn,

Het tonen van.

Dat kon ik slecht,

Door mijn verdriet,

Van eerder.

Ik zweeg omdat,

Ik wilde zijn,

Jouw schoonste vrouw,

En wezen

De grootste kracht,

De diepste macht.

De kern,

Onzer essentie.

Dit al van jouw,

Dit al met jou.

Twee in ene,

Eén in tweesprong.

Alles in niets,

Niets in alles.

Rouw met mij,

Begrijp met mij.

Voel de pijn,

Separaat en toch één.

Praat met mij,

Verwerk met mij.

Begin met mij,

Opnieuw.

In liefde en vertrouwen.

01-09-2012

 

Pijnlijk, die waarheid

Vandaag een gesprekje gehad met een collega.

Ze zag dat ik slecht slaap. En slecht eet. En wel erg stil ben op de werkvloer. Ze wilde weten waarom.

En toen kwam het eruit. Dat ik meerdere miskramen heb gehad. Er niet tegen kan dat alle collega's mij ontvallen. De onzekerheid van wat na één oktober. En dat ik op het punt sta de mooiste man van mijn leven te verliezen.

Ze schrok. Vroeg naar het aantal miskramen en of ik het daar wel echt besproken had. Ik schudde van nee, niet echt. Meer tussen neus en lippen door gemeld. Maar wat het deed met mij. Daar hebben we het, eerlijk gezegd, nooit echt goed over gehad. En wat het met jou gedaan heeft weet ik ook niet. Ik kan me niet herinneren dat je, op die ene keer vorig jaar in Frankrijk na, er ooit iets over gezegd hebt. Spontaan sprongen bij haar de tranen in de ogen en zei dat ik dat bespreken moest. Anders zou het me opvreten. Volgens haar kon ik dat niet allemaal in mijn eentje gaan verwerken. Maar dat heb ik wel al die tijd willen doen. Toen knapte er iets in mij. En sprongen de tranen in mijn ogen. (Wat ik natuurlijk weer verdoezeld heb door naar de wc te gaan.)

En op dat moment koos een inspiratie deeltje mijn hoofd om in te nestelen en te ontpoppen. Het is niet gek dat de lol er de laatste maanden vanaf is. Ik loop over van opgekropte angst en verdriet. Ik heb het binnen gehouden, wilde jou er niet mee lastig vallen. Ik wilde de leuke vriendin zijn, waar je zo van houdt. Die sterke vrouw die een eigen leven leidt. Leuke dingen doen, uren in bed liggen vrijen. Uit eten, wandelen. Samen gelukkig zijn.

Maar ondertussen etterde onder de oppervlakte de angst voor de verwisseling van de Mirena. Allerlei nare herinneringen van vroeger, uit het misbruik en de mishandeling, kwamen omhoog. En het verdriet daarvan. En de pijn van de miskramen.

Ik had dit moeten zeggen. Want ondanks dat ik ook heel veel plezier wil hebben met jou, kan dat niet als je niet ook het verdriet met elkaar deelt. En geloof me, op het moment zit er heel veel verdriet in mij. Verdriet dat ik ben wezen opkroppen, omdat ik sterk wilde zijn en zelfstandig.
Hoe stom kun je zijn. Want dat niets zeggen heeft alleen maar geleid tot nog meer frustraties en verdriet, die ik uitte in de meest hysterisch kleine dingetjes. (Ik noem een verjaardag die je op zaterdag wilt vieren zonder mij. Waarom maakte ik me daar zo druk om? Ik kan prima iets doen die avond met Daisy of zo. Of zelf zitten lezen. Je komt vanzelf wel terug.)

En door zo hysterisch te reageren heb ik juist gedaan wat ik hysterisch probeerde te voorkomen. Ik heb je van me af gedreven. Je passie vermoord. Ik wilde het er niet over hebben, omdat ik bang was dat je mij een zeur zou vinden. En dat je me dan juist niet leuk meer zou vinden, omdat ik het heb over dingen die niet leuk zijn.

Ik had moeten spreken. Je kunt niet altijd alleen maar leuke tijden hebben. Helaas hoort er ook verdriet bij. En dat moet je delen. Ik had je moeten vertellen waar ik bang voor ben. En het niet alleen zeggen, maar ook tonen. Uithuilen en je die tranen ook laten zien. Ik had in je weg moeten kruipen en mijn zwakheid moeten laten zien. Meer dan sussen had je niet kunnen doen, kun je niet doen. Maar dat hoeft ook niet. Als je maar bij me bent en mijn emoties begrijpt.

Wanneer ik die emoties had laten zien en ze dus ontladen had, was ik ook ontvankelijker geweest voor jou emoties. Want dan was ik niet zo bezig de mijne te onderdrukken. En dan had ik energie gehad voor jou. Dan had ik kunnen horen wat jij wenst. Omdat ik dan zelf ook weer een beetje kon relativeren. En dan hadden we beter op één lijn kunnen blijven van wat we verlangen en willen van elkaar.

Ik klampte me sinds mei aan je vast. En ik besef dat ik verstikkend bezig ben geweest. (He, lichtpuntje twee, vanaf het moment dat ik hoorde dat ik per oktober niet meer welkom ben, begon de frustratie. Onzekerheden. Daar kan ik niet tegen. Verrassingen prima. Dingen die tegen de gebaande paden in gaan, geen probleem. Maar het moet wel rustig verteld worden en niet al te ingrijpend zijn.)

Tijdens het schrijven van dit stukje, heb ik al meer gehuild dan in het afgelopen half jaar. Alle pijn komt eruit. En ik maar één ding: Jouw schouder. Geen miraculeuze oplossing. De wereld wordt er echt niet beter van. Ik krijg echt niet zomaar een nieuwe baan. Dat huis blijft een bouwval, hoe hard ik ook schoon poets. Mijn miskramen blijven die pijn in mijn baarmoeder veroorzaken, tot die Mirena vervangen is. Maar uithuilen op jouw schouder lucht wel op. En zorgt er wel voor, dat ik weer een beetje helder na kan denken. En dus ook weer naar jou kan luisteren

Ik wil nog zoveel met je doen. Ik wil nog zo vaak met je wandelen, in bos, duin en op het strand. Ik wil nog zoveel dingen met je gaan bekijken. Kasteeltjes, abdijen, steden, musea. Ik wil je nog zo vaak de liefde bedrijven. Gepassioneerd, vurig en liefdevol. Alsof het de eerste en laatste keer is. Ik wil nog zo vaak rare geluidjes naar en met jou maken. Op zo'n manier dat wij allebei gelijk in een lachstuip schieten. En de rest van de wereld alleen maar niet begrijpend staat te kijken. Ik wil nog zoveel uren naast je zitten, terwijl we allebei een boek aan het lezen zijn. Zen, ontspan. Enkel vragen of jij ook nog wat drinken wilt. Ik wil nog zoveel uren naar je kijken, terwijl je ligt te slapen. Kijken en het jammer vinden, dat tekenen niet één van mijn talenten is. Want anders had ik reeds vele schetsen van jou slapende gezicht gemaakt. Ik wil je nog zoveel brieven schrijven. En gedichten.

Ik hoop dat je dit leest. En dat je begrijpt wat ik probeer te vertellen. Ik hoop dat je het met me eens bent en er ook je schouders weer onder wilt zetten. En dat je weer met me wilt gaan praten. En me helder en duidelijk blijft zeggen wat jij wilt.

Verder hoop ik, dat je het niet erg vindt dat ik het op deze wijze geuit hebt. Ik schrijf me weer lens de laatste dagen. Op die wijze kan ik de verwarring in mijn hoofd te lijf. Mijn wapens tegen depressie: pen en papier, computer en toetsenbord. Maar als ik alles naar je op stuur, krijg je nog niet de rustperiode, waar je om vroeg. En dat wil ik je ook gunnen.

Als het aan mij ligt, stuur ik je nu een sms, met een smeekbede om een antwoord. Maar dat doe ik niet. Want ik had je rust beloofd. En zo'n smeekbede drijft je alleen maar verder van me af.

Daarnaast zal ik mezelf over bepaalde dingen herhalen, wanneer ik schrijf. Dat kan uiteindelijk irriteren. Maar ik herhaal om het voor mezelf te benoemen. Te benoemen, dat het pijn doet. Dat zal ik het uiteindelijk wel moeten accepteren. En wanneer ik geaccepteerd heb, kan ik verwerken.

Ik hoop dat je me nog niet opgeeft. Dat je nog genoeg leuke dingen ziet. En dat je snapt, dat mijn verdriet voort komt uit de eerder genoemde punten. Ik stalkte je met sms, omdat ik bevestiging wilde. Bevestiging dat er, ondanks alles dat mis is, nog iets goed ging. Namelijk: jij en ik. Ik had jou. En wat kan me verder dan nog gebeuren. Er komt vanzelf een nieuwe baan. Ik heb er maar eentje nodig. En wie weet. Als dat via Randstad is, kan ik kijken wat voor hypotheek ik kan krijgen. Ik heb begrepen van Klaas dat ik, omdat ik starter ben, een aanvraag kan doen op een bepaald soort subsidie. En dan kan ik een huisje kopen tot anderhalve ton. Ik heb in mijn omgeving wel dingen in die klasse te koop zien staan.

Alles wat ik deed, was een schreeuw om aandacht voor mijn verdriet. Een schreeuw om bevestiging. Een schreeuw aan jou om te vertellen wat er nu door jou heen gaat. Ik wil niet meer schreeuwen. Ik wil praten. En de emoties op een rijtje krijgen.

En samen verder. Met frisse moed, een opgeklaard humeur, heel veel zin in leuke dingen en dolgelukkig met elkaar goed geluimd de toekomst in. En samen twee huizen hebben. (Wat een luxe!)

Verlangen naar jou

Ik wil je weer terug.

Terug zoals het was. Terug naar de twee vurige wezens, die elkaars passie brandend hielden en elkaar stimuleerden. Ik wil weer woorden van passie spreken. Elkaars verlangens vervullen. Weten wat er in de ander om gaat.

Ik zit dit weekend nu alleen. En het is saai, zonder jou. Ik weet dat ik nog anderhalve week te gaan heb. En ik ben een beetje bang voor de bewuste dag. Bang dat je alsnog besluit het te laten voor wat het is. Hetgeen dat ik het meeste doe, daar ben ik eerlijk in, is huilen. Huilen van ellende, huilen van de angst. Huilen omdat ik op het moment niet kan bereiken wat ik het liefste wil. Ik wil in jou weg kruipen. Eerst hartstochtelijk huilen. Dan jou op alle mogelijke manieren die er zijn de liefde bedrijven en vervolgens praten. Een oplossing vinden.

Die is er, al weet ik niet welke. De oorzaak ligt in ieder geval in miscommunicatie. Ik heb het over dingen die je te veel angst aan jagen. maar ik bedoelde het niet als hier en nu. Ik probeerde het om een opening te vinden. Dit omdat ik door had dat we niet goed communiceerden. We zijn zo bezig geweest met wat we doen, dat we niet de tijd hebben gehad of genomen om te kijken naar wat er in de ander om gaat. Naar wat de ander wil of nodig heeft.

Ik ben geen magiër. Ik kan niet zien of ruiken wat jij nodig hebt. Ik vraag naar hoe je dagen waren, in de hoop dat je verteld wat er door je heen gaat. want ik kan het niet zien, al doe ik daar soms wel een gok naar.

Wat mezelf betreft: Ik ben in de war. Door alle ellende die de laatste maanden over me uit gestort is. En dan kan ik niet goed communiceren. Misschien had ik je wel gewoon brieven moeten schrijven. Daarin heb ik me altijd al beter kunnen uiten dan in het echte leven. Ik heb meer kans de boel op een rijtje te zetten, kan herschrijven en ben niet bang dingen verkeerd te zeggen. Al weten we allebei dat iets op een brief ook verkeerd over kan komen. Maar gelukkig ken jij mij een beetje en weet jij vaak hoe je het geschrevene moet interpreteren.

Ik herlas daarnet je stukje dat je een jaar geleden over en voor mij geschreven hebt. Dat was zo mooi. Daar verlang ik zo naar terug. Ongedwongenheid. Verlangen om bij elkaar te zijn. Blij te zijn dat je naast elkaar mag liggen. Ik wil weer draakje en zonnevogel. Rare geluidjes naar elkaar maken, waarvan alleen wij twee weten wat er mee bedoelt wordt. Echt communiceren. Zodat ik weer weet wat er nu door je heen gaat.

Ik hoop, dat dat verlangen wederzijds is. En dat over een tijdje mijn tranendal weer wordt omgezet in geluk en heel veel liefde.

Herontdekking

Soms herontdek je dingen. Na jaren van niet gedacht aan.

Dingen die vroeger onderdeel waren van je dagelijkse leven. Zo gewoon, dat je er niet bij stil stond dat je ze gebruikte. Of wat hun nut was.  Er veranderd iets in je leven, waardoor het voorwerp in onbruik raakt. En vervolgens gebeurt er iets, waardoor je dat voorwerp weer nodig hebt.

Ik had  dit uiteindelijk. Mijn witte was werd maar niet wit. Er zaten vlekken in mijn vaatdoeken, van de pannen. Twee keer gewassen op 60 graden, maar het werd er niet beter op. Zuchtend en steunend bij de wasmachine. Dit is niet fijn.

Een vriendin zegt heel droog: Biotex. De groene versie. Klein beetje bij je wasmiddel, klaar. Geen Vanish dat daar tegenop kan, het is biologisch en vele  malen goedkoper.

Er ging mij een lichtje branden. Ze heeft gelijk! Vroeger (toen ik nog thuis woonde, letterlijk het vorige millennium), gebruikte mijn moeder dat ook altijd. Ik moest, wanneer ik een witte was draaide, altijd een beetje Biotex toevoegen. Maar ik heb nooit gevraagd of me afgevraagd waarom.

Welnu, daar ben ik nu achter. Van een klein beetje witte Biotex, wordt je wasgoed witter. Vlekken verdwijnen en wit is weer wit. Niets moeilijk doen met kleurdoekjes, dure wasmiddelen. Je koopt gewoon het huismerk witte wasmiddel in de winkel. Want geloof me, echt slecht wasmiddel bestaat niet meer. Je hoeft dus echt niet meer te zweren bij de dure wasmiddelen, waarbij jij betaalt voor die wanstaltige reclames die ze tijdens het tv-kijken over je uitstorten. Scheelt je wasmiddel, kosten en frustratie. Zelfs die opgedroogde bloedvlek is uit mijn witte jurk. En ook dat vaatdoekje dat doordrenkt was met rode wijn is weer echt wit-blauw.

Jippie! Lang leve de Biotex! O. En het is ook nog eens goed voor vele andere dingen. Ontsmetten van wondjes bv.

Stickers plakken

Nederland is dol op etiketjes en het plakken van stickertjes op voorhoofden.

Je telt als zieke of behoevende niet mee, zonder zo’n mooie term van een arts. ADHD, PDD NOS. Noem er nog een aantal. Het is allemaal de bedoeling dat je dat ergens geanaliseerd bent. Heerlijk.

Die namen van de stickertjes veranderen nog wel eens. Wat nu ADHD heet, wat 20 jaar geleden een Minimal Brain Disfunction. (MBD) Dat vond men een te gemene betiteling, dus dat is aangepast.

De andere kant op, kan daarin ook. Vroeger heette het gewoon gehandicapt, wanneer je fysiek of mentaal iets mankeerde. Den Haag vond het nodig om de titel aan te passen, omdat gehandicapt een scheldwoord is. Het is zo beladen. Hoe ze de mentale versie vandaag de dag noemen, weet ik niet meer. Geestelijk gehandicapt mag in ieder geval niet, want dat zou discriminerend zijn.

Voor de fysieke variant is het in twee delen gesplitst: de minder validen (Die nog zelfredzaam zijn) en de invaliden (Die afhankelijk zijn van derden voor hun onderhoud.)

En aan die term heb ik een hartstochtelijke hekel. Nog nooit heb ik zo’n denigrerende titel naar mijn hoofd gekregen.

Valide komt uit het Latijn. (Het voltooid deelwoord ben ik even kwijt, sorry.) Het Engelse ‘valid’ is daarvan afgeleid. Dat betekend ‘waarderen, waardig”. Ik ben, conform de regels van de heren en dames medici een minder valide. (Ik ben nu eenmaal mank, kan ik ook niets aan doen). Oftewel: Ik ben minder waardig. En dat zou dan minder erg moeten zijn dan de term gehandicapt. En een invalide wordt onwaardig. O wat vriendelijk.

HALLO DEN HAAG EN MENSEN MEDICI! Dat ik niet geheel naar behoren functioneer houdt niet in dat ik ontoerekeningsvatbaar ben en derhalve van lagere waarde! Ik ben NIET minder valide. Ik heb besef van de Nederlandse taal, al is deze niet foutloos.

Leer je taal en leer deze juist te interpreteren. En noem mij alsjeblieft weer gewoon gehandicapt. Of fysiek uitgedaagd. Voor mijn part fysiek gelimiteerd. Als jullie er zo graag een andere term aan willen hangen omdat jullie niet kunnen accepteren dat het hard is, maar waar en dat het gewoon ‘mank zijn’ heet, prima. Maar degradeer mij niet tot minderwaardig. En mijn broeders en zusters in een rolstoel niet als onwaardig.

Striktorische vraag

De striktorische vraag.

Die term zegt je waarschijnlijk niets. Klopt, want deze term is ontstaan tussen Nils en mij. Het is de combinatie van de woorden strikvraag en retorisch.

Voor degenen onder ons die deze woorden niet kennen: Een retorische vraag is een vraag die je jezelf stelt, of waar je het antwoord al van kent.

Bijvoorbeeld de vraag of ik koffie wens, op het moment dat ik net mijn bed uit kom. Buiten het feit dat dit een domme vraag is, is het ook nog eens de verkeerde. Het is niet de vraag OF ik koffie wil, maar HOE VEEL en hoe sterk. Dat wil nog wel eens variëren. Dat er koffie moet komen is een feit. Anders word ik niet wakker.

Verder hebben we dan nog de strikvraag. Zo’n vraag waarop twee of meer antwoorden mogelijk zijn. En daar kan een fout antwoord bij zitten. Mannen hebben de meeste ervaring met deze strikvragen, waarbij een heel fout antwoord mogelijk is. De ene vraag is nog erger dan de ander. Voorbeelden:

1: vind je mijn ogen/voeten/krullen/etc. mooi?

2: vind je Beyonce/Naomi Campbell/Christina Applegate/andere ster van het vrouwelijk geslacht (die NIET op je partner lijk) mooi?

En dan de allerergste: Maakt deze broek/jurk mij dik?

Zodra een man deze vraag hoort, breekt het zweet hem uit. Hij ziet de val op zich af komen. En hij WEET! Hier is geen ontkomen meer aan. Dit is zo’n vraag waarbij het eigenlijk niet uitmaakt wat je zegt.  Wanneer hij een antwoord geeft, is dat te gemakkelijk verkeerd te interpreteren.  Wat inhoud dat er ruzie komt, de sfeer verpest is en er voorlopig, hoe zal ik het zeggen, geen gezelligheid meer is in de slaapkamer. (Zo! Ik kan zowaar tactisch doen!) De man weet niet meer waar hij kijken moet. Zoek naarstig naar hulp en vindt het niet. Hij weet niet wat te zeggen en zegt iets onsamenhangends en tactloos.

Laten we eerlijk zijn… Tact is over het algemeen niet de forte van de gemiddelde Nederlandse man. Dat is niet om ze af te zeiken. Ook niet om gemeen te zijn. Het is gewoon zo. Daarnaast interesseert het de gemiddelde man ook geen bal en dus heeft hij geen kijk op kleren. Dat geldt niet voor alle mannen, maar generaliseren is in dit soort stukjes nu eenmaal leuk.

Vrouwen, ik doe een beroep op jullie. Houd het gezellig in je relatie en de slaapkamer. Projecteer je eigen onzekerheid over je lichaam niet op je man. Ja, geef eerlijk toe, al is het maar voor jezelf. Wanneer je dat soort vragen stelt aan je partner, ben je onzeker over jezelf. En je twijfelt.

Ik kan je vertellen… De vraag is op zulke momenten niet of je een dikke kont hebt, maar hoe dik hij is. Als je daar al over twijfelen moet, is het echt wel zo. Dus terroriseer je man daar niet zo mee en pak een andere broek.

Boos? Sorry meid, de waarheid is hard. En ja, die van mij is ook aanwezig. Altijd al geweest, zal er altijd zijn. Ik heb nu eenmaal de aanleg om dik te worden en een reet heb ik altijd gehad. Ook toen ik broodmager was. Ik heb me erbij neer gelegd. Er is een hoop kleding die ik gewoon niet aan kan. Jammer, maar daar kijk ik dan maar niet  meer naar. Kijk naar wat je wel staat.

Maak de striktorische vraag weer leuk! Zoals: Wat wil je doen dit weekend? En je eigenlijk al weet wat zijn antwoord is: Jou.